هم آوا

2009-03-23T16:35:00.001+04:30

هفت سین من کو

سیب ها را با هم

دسته ای سبزه و

سرد

زرد

. . .

ای زمستان دگر بازنگرد.

نوروزتان از غم دور

بمیر تا آزاد بشی

2008-08-11T06:49:00.000+04:30

این چگونه زیستنی است که تنها با مرگ می توان در آن به آزادی رسید.
داستان آغاز می شود و در آن هنگام که تو در آستانه نشستن بر صندلی تاریک سالن سینمایی با صدایی مهیب شوکه می شوی. چشم می گشایی به پرده نقره ای و بودا را می بینی که در چشم بر هم زدنی به تلی از خاک تبیدل می شود. همین یک تصویر کافی است برای نابودی روزت و شاید هفته ات.
دخترکی می بینی در مغاری. دختری که مسئولیت مادری به دوش می کشد. اما با صدای خواندن الفبای پسرک همسایه تصمیم به درس خواندن و مکتب رفتن می گیرد و از اینجا است که سیر اعتراض او به جامعه آغاز می شود. در اولین قدم مادریش را کنار می گذارد و در دومین قدم از خانه اش که مامن زندگیش است دل می کند و پا به کوچه های ترس و تهدید می گذارد.
فیلم بودا از شرم فروریخت به راستی اثری است زیبا و غمگین و برای آنان که تجربه زندگی در فضای مذهبی و بسته را دارند یادآور بسیاری شرایط سخت. فیلم سرشار است از نکات طنزآمیز. تمام جامعه افغان و شاید جامعه مذهبی در هر کجای دنیا را به سخره می گیرد و در عین حال پر است از نا امیدی. در جایی از فیلم پسری که نماد فشار جامعه بر دختران است به دور دختر داستان ما دایره ای می کشد از گچ و به او می گوید این دستور خداوند است که از این دایره پا بیرون نگذاری. چرا که پسر می خواهد چاله ای بکند برای سنگسار دختر و نمی تواند همزمان نگهبانی دختر نیز بدهد. اما دختر پا از دایره بیرون می گذارد. دستور خدا را به هیچ می انگارد و بیرون می رود. پسر باز می گردد و دایره ای دیگر می کشد دور دختر و باز می گوید این دستور خداست. دختر دوباره سر می پیچد و از دایره بیرون می رود و باز همین داستان است که تکرار می شود. و اینگونه است که تصویر می کند حنا، جامعه ای را که دم به دم قانون می تراشد برای محدودیت دختران و هرچه محدودیت ها را بشکنند باز قانونی جدید برایشان خواهد بود و انگار این تسلسل را پایانی نیست.
در تمام طول فیلم دختر به تمام محدودیت ها و فشارها دهن کجی می کند. از سگ می ترسد ولی از کنارش می گذرد. از تهدید پسران می ترسد ولی آنگاه که دست بر دهانش گذاشته اند فریاد می کشد. برای خرید دفترچه ای از برای نوشتن بازار را طی می کند. تخم مرغ می دهد و نان می گیرد، نان می دهد و پول می ستاند، پول می دهد و دفترچه می خرد. اما کاغذ دفترچه را آنان که تاب دیدن دفتر ندارند موشک می کنند و به جنگ با یکدیگر بر می خیزند. اما دختر تنها چند صفحه ناچیز باقی مانده از دفترش را از پای جنگ طلبان به بیرون می برد. در حالی که معلم کلاس به او توجهی ندارد خود را به زور وارد کلاس می کند و تلاش می کند که بیاموزد. با این همه اراده، با این همه جسارت، باز گرفتار جامعه می شود و چه دردناک است وقتی در پایان فیلم، آنگاه که راهی برای فرار ندارد، آنگاه که عرصه به راستی برایش تنگ شده است، ندایی می شنود از دوستی که برای نجاتش آمده است که می گوید:
بمیر تا آزاد شوی
و باز می بینی بودا را که با انفجاری به گرد و غبار بدل می شود.

دف در ملبورن

2008-07-30T05:00:00.000+04:30

یادم میاد یه بار شجریان یه کنسرت توی امریکا بر گزار کرده بود و یکی از وبلاگ نویسها رفته بود و کلی در موردش نوشته بود و به به و چه چه. اون موقع فکر می کردم که ببین ها، ما توی ایران نمی تونیم کنسترتش رو بریم اونوقت اینا تو خارج میرن کنسرت شجریان.
حالا همون حکایت برای ما تکرار شد ولی اینبار ما اونور قضیه بودیم. خلاصه اش کنم که گروه کامکارها شنبه هفته پیش اومده بود ملبورن. ما هم که باید می رفتیم و رفتیم و جای همه دوستان خالی چه حالی بردیم.

1- کنسرت به دو قسمت تقسیم شده بود. قسمت اول اهنگهایی به زبان فارسی با اشعاری از مولوی و نیما و خیام و قسمت دوم آهنگهایی به زبان ترکی. نکته بسیار قابل توجه ساختار کنسرت بود. از ساختار سنتی موسیقی ایران و کنسرتهای ایران خبری نبود. خیلی متخصص موسیقی نیستم ولی می دانم که با پیش درآمد آغاز می کنند و سپس به سراغ آواز می روند و بعد از آن آرام آرام فرو می نشینند. اما در کنسرت برگزار شده در ملبورن ساختار مانند کنسرتهای خارجی بر اساس تک آهنگ ها بود. یعنی آهنگ به آهنگ اجرا می شد که هر کدام از آنها بین 6 تا 10 دقیقه طول می کشید. به نظرم برای مخاطب خارجی که با موسیقی ما آشنا نیست بسیار تدبیر درستی بود. ما نیز بسیار لذت بردیم.

2- خواننده بخش فارسی کنسرت دختر یکی از کامکارها بود. قطعا در ایران این امکان برایشان وجود ندارد که از این خواننده جوان خود استفاده کنند. چرا که دختر است. ولی اینجا بسیارزیبا از او استفاده کردند و او نیز بسیار زیبا خواند. هم آوایی ها و تنظیم آهنگها بسیار زیبا بود. برای کسانی که زبان ما را نمی دانستند، هم آواییها بخشی از موسیقی شده بود که آنرا بسیار زیبا می نمود. یکی از دوستان خارجی ما چشمانش را بسته بود و خود را غرق کرده بود در فضای موسیقایی.

3- بخش کردی کار شامل آهنگهای بسیار زیبایی بود که من آرزوی شنیدنشان را داشتم. کابوکی، عزیزم تو گله کمی، خوشا هورامان آهنگهایی بود که فرصت شنیدن آنها با اجرای کاماکارها فرصتی ناب و کم یاب است که خوشبختانه ما یافتیمش.

4- قابل پیش بینی است که ساز ستاره بخش کردی، دف بود. به راستی این ساز چیز دیگری است. نه برای ما که با صدایش آشنایی، بلکه برای آنان که برای اولین بار بود که همه آن آلات موسیقی را می دیدند.

5- جای همه دوستان واقعا خالی بود.

جشنواره فیلم ملبورن

2008-07-28T09:42:00.001+04:30

1- از چند روز پیش جشنواره فیلم ملبورن شروع شده. نمی دونم ازش بنویسم یا ننویسم. چون نوشتنش یه جورایی دل سوزوندنه. پس هر وقت تونستم ازش می نویسم و هر وقت نتونستم و ننوشتم بهانه میارم که نمی خواستم با جشنواره محترم فیلم فجر مقایسه اش کنید.

2- نمی دونم این کارگردانهای ایرانی که سالی یکی دو بار میرند جشنواره های خارجی، چطور همچنان نسبت به جشنواره فیلم فجر حساسند. بابا اگه خیلی مردند و ادعای فیلمسازیشون میشه، فیلمهاشون رو بفرستند یه چند تا جشنواره درست حسابی تا معلوم بشه چند مرده حلاجند.

3- یه نکته جالبی که ما همیشه تو ذهنمون تو ایران بود این بود که یه سری از فیلمها "جشنواره پسندند". همچین باورمون هم شده بود که آره بعضی از فیلمها جشنواره پسندند. و این معنی اش این بود که قرار نیست استقبال عمومی داشته باشند و یا باید یه ساختار عجیب و غریب داشته باشند و یا حرفای عجیب و غریب بزنند. ولی امسال که فهرست فیلمهای جشنواره ملبورن رو نگاه می کردم دیدم اگه اسم این جشنواره است و فیلمها که توی جشنواره هستند باید اسمشون "جشنواره پسند " باشه، تعریفشون با اون چیزی که من فکر می کردم خیلی فرق داره. بابا یه سری فیلم تخیلی هم تو جشنواره هست. دوستان حتما در جریانند که یکی از فیلمهای مطرح امسال جشنواره کن از سری فیلمهای تخیلی بود. الان هم یه بخش تو جشنواره ملبورن مال فیلمهای وحشتناکه یه بخش هم مال لذت منع شده (سکس).

4- این نکته آخر هم در مورد وبسایت جشواره. نکته اول اینکه هر چی اطلاعات که درباره فیلمها و برنامه جشنواره بخواهید تو وبسایتش هست. امکان جستجو هم داره. فهرست های مختلفی هم از فیلمها هست که یکی اش بر اساس کشور تولید کننده فیلمه. مثلا من که می خواستم بدونم چه فیلمهایی از ایران هست به راحتی و با دو تا کلیک ناقابل فهرست فیلمهای ایرانی رو گیر آوردم با زمان پخش و محل اکران. از همه اینها مهمتر اینه که بلیط رو میشه به صورت آنلاین خرید. دیگه نه باید سه ساعت قبلش تو صف وایستی و نه اینکه جلوی سینما دعوا کنی.

5- یه نکته جالب دیگه اینکه. اینجا الان زمستونه و همش بارون میاد. وقتی داریم میریم فیلم ببینیم، هوا عین هوای جشنواره فیلم فجره. خیلی باحاله. سرد و بارونی.

6- راستی فیلم سه زن منیژه حکمت و حافظ ابوالفضل جلیلی و بودا از شرم فرو ریخت حنا مخملباف توی جشنواره است. یه فیلم دیگه هم که راجع به آدمهاییه که تو ایران عمل جراحیه تغییر جنسیت می کنند تو بخش لذت منع شده هست.

و ما سالها ظلم راندیم

2008-07-11T09:35:00.000+04:30

کتابی را می خواندم به نام "هزار خورشید تابان " به قلم خالد حسینی. قصه دو زن افغان. قصه دو نسل سوخته. نه، چه می گویم. سوختن تنها بخشی از نابودی است. گاه خاکستر مانده از سوختن می تواند آبستن تولدی نو باشد ولی از سی سال بدبختی مردمانی که تنها به جرم تاریخ ، به جرم سیاست بین الملل، به جرم خودخواهی خودکامگان، از ایران جدا شدند و از پول نفت محروم و نامشان شد افغانستان، هیچ به جا نمانده است، حتی خاکستر.
هر چه دقیقتر این فرهنگ را می نگرم چیزی جز فرهنگ خود نمی یابم. همان فرازها و فرودها. همان زبان، همان آداب. با شعرایی یکسان و با افتخاراتی به جا مانده از اساطیر شاهنامه. همه و همه یکی است. ولی اکنون نامشان از ما جداست. اکنون ما، ظالمان بزرگ، آنان را جدا از خود می دانیم. در ایران آنان را به چشم حقارت می نگریم و در خارج از ایران، آنگاه که به گواهی تاریخ و فرهنگشان نام پرشین (پارسی) به خود می دهند، بانگ بر می آریم که شما نیستید از ما.
کتاب را می خواندم و صفحه به صفحه به خود لعنت می فرستادم که چه کردیم ما با این مردم بی گناه. با این مردم از خانه رانده و پناه آورده به سرزمین مادری. کتاب را می خواندم و می دیدم که چگونه این مردم وامانده از همه جا به هزار امید، خانه بر دوش می گرفتند تا به ایران بیایند. شاید که پناهی باشد برای دل ناآرامشان. و به یاد می آوردم که پناهگاه خیالی آنان را چگونه ما در کشور خود ویران کردیم. چگونه آنان را به چشم .... (شرمم می آید بنویسم) نگریستیم.
آری مردمانی از جنس ما و از نسل ما از خانه و کاشانه شان که دیگران برایشان جهنم کردند گریختند تا در دامان ما آرام گیرند. اما ما چنان پذیرایشان شدیم که داغ شرم آن تا ابد الاباد باید بر پیشانیمان بماند.

حاضرم دشمن خدا بشم ولی پسرم رو نکشم

2008-05-06T09:12:00.001+04:30

از سینما بیرون می آیم. نفسم در نمی آید. از آن لحظاتی است که کمتر دست می دهد. فیلمی دیده ام که نه می توانم در موردش حرف بزنم و نه می توانم بنویسم. اصلا چگونه می توان زیبایی فیلم را در نوشتن خلاصه کرد. همانطور که بسیاری از کتابها چون به سیاق تصاویر متحرک در می آیند بی مایه می شوند شاید بتوان گفت فیلمهای زیبا نیز قابل شرح دادن در قالب نوشتن نیستند.
اما این را می نویسم برای هم آوایان تا فیلمی را که من دیدم حتما ببینند و در لذتش با هم شریک شویم. یکی از زیباترین فیلمهای تاریخ سینما*.
اگر کارگردان فیلم "لبه(آستانه) بهشت" (the edge of heaven) تنها یک هنر داشته باشد، آن دیوانه کردن تماشاگرش است. فیلمی با سه اپیزود که در ابتدای هر یک، نام اپیزود گویای پایان اپیزود است.
اپیزود اول: مرگ یاتار
اپیزود دوم: مرگ لوتا
اپیزود سوم: آستانه بهشت

چه حسی به شما دست می دهد وقتی می دانید کسی که دارید با او ارتباط برقرار می کنید، کسی که دوستش می دارید، قرار است بمیرد. هر لحظه فیلم، هر سکانس و هر پلان، دلهره ای دارد که تنها آنرا باید دید و حس کرد. هر لحظه منتظری دختر دوست داشتنی فیلم کشته شود. انتظاری کشنده.
اما این انتظار کشنده تنها در پس زمینه فیلم است. در سطح زیبایی روابط انسانی، کمک، عشق، رابطه دختر و مادر، رابطه عاشقانه دو دختر، رابطه پسرو پدر، سیاست، مبارزه و همه و همه اینها تنها در قالب جملاتی کوتاه و نگاههایی عمیق.
توضیحات فنی فیلم را به دوستان فیلم شناس وا می گذارم ولی به همه دوستانی که مانند من تنها از دیدن فیلم لذت می برند توصیه می کنم فیلم را ببینند.

پ ن:
- تیتر یادداشت جمله ای در فیلم است با اشاره به داستان ابراهیم و اسماعیل
-* تاریخ سینما منظور فیلمهایی است که من دیده ام.
- لبنک فیلم در IMDB:
http://www.imdb.com/title/tt0880502

کجاي دنيا؟

2008-04-12T23:30:00.002+04:30

دوستان گفته بودند که بنويسيم از نرفته‌ها و نخوانده‌ها و نديده‌ها. درباره‌ي کتاب‌ها و فيلم‌ها خواهم نوشت؛ اما درباره‌ي جاها آمدم بنويسم، که ياد جمله‌اي افتادم از «دکتر هيوود فلويد» در «2010: اوديسه‌ي 2» آرتور سي. کلارک. ترجمه‌اش به حالِ من مي‌شود: تا زماني که کنارِ همسرِ عزيزم باشم؛ براي‌ام فرقي نمي‌کند که کجايِ دنيا هستم.

2008-04-06T00:48:00.000+04:30

آویخته تار رگبار

بر پود برف پار

بر نقش خاطرم

یاد تو می کند

آغاز این بهار

رسيده بود بلايي؛ ولي به خير گذشت

2008-02-15T00:04:00.000+03:30

چند روزي بود که «سرويس‌دهنده‌»ي سرويس‌نادهنده‌مان به بلايِي گرفتار آمده بود و در بنايش خدشه و رخنه آشکار شده؛ و ما مدام امروز به فردا رسانديم که اصلاحي صورت گيرد و دستي برآيد و کارستاني بکند، اما چنان که افتد و داني، نگرفت و بر نيامد و نکرد. بيت:
امروز و فردا کردم
تا تو رو پيدا کردم

و چون عددِ روزها به ده برآمد، چندان از بسياري مرقوماتِ ناخوانده و فريادهايِ نازده به ستوه آمده بوديم که سر در جيبِ تفکر فرو برديم تا تدبيري کنيم و چاره انديشيم. مصرع:
صنما! با غمِ عشقِ تو چه تدبير کنم؟

و چون روزها از همان ده نيز بگذشت، بر آن آمديم تا به جاي گريبان بابک چاک کردن و انتقامِ ناديده از ديده ستاندن، آستينِ همت بالا زنيم. ناچار راهِ هم‌آوا در پيش گرفتيم و مرقومه‌اي نگاشته کرديم در آن؛ تا شايد قفلِ نفس گشوده گردد و راهِ حنجره به پنجره در زمستان ماننده نيايد. و اگر کمي بيش گذشته بود، آن فکر ديگر از مدارِ مغزمان گذر نمي‌کرد که: «ما بيشتر حرفا‌هاي‌مان شخصي‌ست و هم-آوا محلي عمومي؛ پس اين که حرفِ دل‌مان را در آن بنويسيم، مثلِ اين است که در سالنِ سينما سيگار بکشيم!» آن وقت شايد در اينجا رحلِ اقامت دائمه نيز مي‌افکنديم. پس به همان بلاگر برگشتيم و چون پسري خوب و سر-به-زير، نشاني‌اي به عاريت گرفتيم براي نگاشتنِ خزعبلات و مهملات؛ و هم-آوا باشد براي جمعِ هم-آوايان -که اشتغالِ بسيار دارند و فرصتِ کم. ما هم گاهي به حکمِ ضرورت، يا به اجبارِ وضعيت بر خواهيم گشت و قلم در هم-آوا خواهيم فرسود. اين جمله‌ي آخر را از آن رو گفتيم که پندارِ باطلِ «ايمن از شرِ فلاني شدن» از سر برون کنند، ان شاء الله!

نه مرثيه‌اي، که يادي ...

2008-02-05T00:32:00.000+03:30

احمد بورقاني را بعد از دومِ خرداد شناختم؛ همان زمان که معاونِ مطبوعاتي بود و همان زمان که مرتضوي احضارش کرده بود به خاطرِ روزنامه‌ي جامعه؛ يا شايد کمي پيش‌تر. خلاصه پيش از خيلي ديگر از اصلاح طلبان و پس از تنها چند تن‌شان!
احمد بورقاني را بعد از دومِ خرداد شناختم؛ همان هنگامي که از معاونتِ مطبوعاتي استعفا داد و رفت؛ که او مردِ پست نبود و کيهان جمله‌ي رييس‌ سابق‌اش -مهاجراني محترم و عزيز- را تيتر کرد که: «آقاي بورقاني! دوره‌ي چريک‌بازي گذشته است.»
احمد بورقاني را تنها يک بار ديدم؛ در جلسه‌ي شوراي عمومي انجمن دانشگاه، در آن آخرين روزهاي مانده به انتخابات مجلسِ ششم. بعد از جلسه، چند دقيقه‌اي کنارِ رنوي دوست‌داشتني‌اش ايستاديم و سخني کوتاه گفتيم؛ در کنارِ همان رنو که هنگام نمايندگي هم نگه داشته بود و با پرشياي مجلس عوض نکرد تا امثالِ من بدانيم که دستِ کم درباره‌ي بعضي از منتخبان‌مان اشتباه نکرده‌ايم. آن رنو در يادم ماند، به نشانه‌ي صداقتِ فردي از اصلاح‌طلبان؛ در کنارِ پيکان قراضه‌اي که با آن ميثمِ سعيدي را بعد از سخنراني به مجلس فرستاديم...
چند روزي پيش از اين به يادش بودم -نمي‌دانم به کدام مناسبت يادش از خاطرم گذشت- و نمي‌دانستم آن روز، که امروز بر پيشاني روزنامه‌ها خواهم خواند: «احمدِ بورقاني به ابديت پيوست.»

2008-01-13T19:11:00.000+03:30

دیده باشی ام اگر
شرمگین خشم و چین چهره ام گردی
دستی نه از برای یاری
که پایی جسته ام
و گریز و گزیری
که بایدم و
نیست

عکس : مصی شایگان

نا خوانده ها و نا رفته ها

2007-12-16T03:46:00.000+03:30

1- از همه دوستانی که برای یادداشت فیلمهایی که ندیدم کامنت گذاشتند و تلویحا دعوت را پذیرفتند ممنونم و از ابوالحسن که آغازگر این راه شد بسیار ممنونتر.

2- من هفته گذشته را در مسافرت بودم و فرصتی برای اندیشیدن به بازی ای که خود آغاز کردم نبود. اکنون که فکر می کنم می بینم که اصلا نباید اندیشید باید تنها شروع به نوشتن کرد. چون اگر بیندیشی دوباره به دام جنگ ضمیر خود آگاه و ناخود آگاه خواهی رفت و حاصل فهرستی خواهد شد از آثاری که دوست داریشان چون منطقا باید دوست بداریشان و نه آثاری که اگر ببینی بی فکر شروع به خواندن یا دیدن می کنی. پس من فهرستم را شروع می کنم با آثاری که دوست دارمشان نه به این دلیل که باید دوست بدارمشان.

3- ابوالحسن از کتاب آغازید من با کتاب ادامه می دهم.
- چشم انداز آخرین اثر مایکل کونّلی جنایی نویس محبوب من
- اولیس شاهکار جیمز جویس
- 1984 اثر جورج اورول
- شاهنامه فردوسی
- زندگی من اثر بیل کلینتون
- منطق الطیر اثر عطار نیشابوری
- Surrender is not an option اثر جان بولتون سفیر سابق امریکا در سازمان ملل
- صد سال تنهایی اثر مارکز
- عشق سالهای وبا اثر مارکز
- قران اثر خدا
- سه گانه نیویورک اثر پل استر
- نقد عقل محض اثر امانوئل کانت
- جمهوریت افلاطون
- مداخله اثر نوام چامسکی
- انسان و سمبولهایش اثر یونگ
- کتاب اشتیاق(هوس) مجموعه اشعار لئونارد کوهن
- تاریخ تمدن اثر ویل دورانت
- .........

این فهرست را پایانی نیست. ولی آنچه الان به ذهنم رسید آن است که تمام کتابهای فهرست بالا در دسترس است و من برای نخواندن آنها بهانه ای ندارم به جز نداشتن وقت. اما می دانم که وقت را باید ساخت وگرنه تا الی الابد هیچگاه وقتی مبسوط که منتظریمش دست نمی دهد.

4- از کتاب می گذرم و به مکانهای نادیده می پردازم که می خواهم ببینم.
- سیدنی و ساحل شرقی استرالیا
- مصر و مخصوصا اهرام مصر
- تایلند
- هند
- چین
- برزیل و آرژانتین
- آفریقای جنوبی
- کنیا

در حال حاضر هیچ علاقه ای به دیدن اروپا و امریکا ندارم.
من در این مدت بسیار آموختم درباره سفر کردن. معنای سفر برایم تغییر کرده است. در این باره در یادداشتی جدا خواهم نوشت. من چگونه سفر را می دیدم و اکنون چگونه می بینمش.

5- درباره فیلم و موسیقی خیلی اطلاعات و علاقه وافری ندارم که بتوانم تعدادی را برگزیزنم و یا تشنه دیدن و یا شنیدنشان باشم.

در باره ی نخوانده ها

2007-12-15T20:13:00.000+03:30

پیشنهاد احسان از جهتی مخاطره بر انگیز است و از جهتی مسبوق به اطلاعاتی پیشین.از آن جهت مخاطره بر انگیز است که تا حدی به آرزو های نهفته ی هر یک از ما بر می گردد و پرده از علایق و ضمیر خود آگاه ما بر میدارد و ما در بازی شریک می کند که قواعدی جدی برش حاکم نیست هر چند پیش نهاده هایش بسیار جدی است.از جهتی مسبوق به سابقه است به این دلیل که ما با توجه به خوانده ای یا نوشته ای که درآن اشاره به اثری می شود ابتدا کنجکاو خواندن یا دیدن یا شنیدن اثری هنری می شویم و با خواندن آن آثار شاید تا حدی به دنیا های متفاوت پای میگذاریم.به هر جهت با در گیر شدن در این ارجاعات تا حدی دیدگاه و نوع علائق مان شکل می گیرد. از همه اینها مهمتر اینکه، هر یک از ما خود را دراین آثار باز می یابیم. به عبارت بهتر آثار هنری همچون آیینه ما را به طریقی در خود باز می تاباند.همه ما با خواندن رمان یا دیدن فیلم یا تماشای تئاتر خود را به شخصیتی نزدیک احساس می کنیم یا با دغدغه های این اشخاص احساس همسایگی پیدا می کنیم.ارزش اثر هنر ی از منظری شاید به این باشد که این نمایاندن هر چه بهتر صورت پذیرد.شرح این مساله البته مجال بهتری می طلبد.امید است شاید وقتی دیگر به این موضوع پرداخته شود..عجالتا به بازی خودمان باز گردیم.وحید خان در خصو ص دیده هایش ( آثار سینمایی) مطلب مر قومه فرموده بودند ما در باره نادیده ها و نا خوانده ها و ...ه

اما ...ه

یک - آثاری که سخت مشتاقم به خواندن اگر مهلتی باشد :ه

در جستجوی زمان از دست رفته - مارسل پروست - رمانی که درتقریبا در هر کتاب جدی نقد ادبی(آنچه من خوانده ام) به آن پرداخته شده و کتاب را به عنوان پیشرو جریان سیال ذهن می دانند.ه

دن کیشوت -سر وانتس -هر هنر مندی فر هیخته ای که من در حوزه ی سینما ،موسیقی(اپرا) ، می شناسم دست کم یا این اثر را ساخته یا وسو سه ی ساختنش را داشته.نگاهی به تاریخ سینما و موسیقی این موضوع را بهتر می نمایاند.ه

کلیدر - محمود دولت آبادی-کتابی به این حجم را نویسنده چگونه آفریده و شخصیت هایش را چگونه پرداخت هاست .ه

نظریه عدالت - جان رالز- کتابی است در فلسفه ی سیاسی از متفکری محجوب که بنیاد های لیبرالیسم کلاسیک را باز تعریف نموده و مبانی معرفتی برای آن افریده.( البته طبق گفته های جسته و گریخته که من خوانده ام.)ه

دو- آثار ی که سخت مشتاق دیدنشان هستم.ه

زنگ تفریح -ژاک تاتی - شاید به دلیل تفاوتی که دوستان ومنتقدان به آنها اشاره می کنند.ه

چهار شب یک رویا بین- روبر برسون- کارگردان مومنی(به معنای معتقد به مرام خاصی در مسیحیت) برسون چگونه یک داستان عاشقانه را روایت میکند.ه

هشت و نیم - فلینی - فیلم برگزیده ی کارگردانان سراسر جهان- چه رازی در این نهفت است که اینقدر محبوب کارگردانان بزرگ جهان است.ه

***

موخره :ه

طبعا در یادداشتی وبلاگی نمی توان به طور مشروح به دلایل انتخاب و یا انتخاب بیشر پرداخت .ه

وحید اشاره خوبی کرده است( در یادداشتی در وبلاگش- گرینگوی پیر- برای انتخاب فیلم های محبوبش) این اسامی بلافاصله به ذهنم آمد و شرح کنجکاوی ها بسیار بیش از این است.ه

مقدمه خیلی خلاصه ومجمل نوشته شده است .در این باره بسی می توان نوشت. از دوستان هم آوا می خواهم در موارد نیز مر قومه رقمی نمایند.ه

ابوالحسن

وطن دوم

2007-12-08T02:40:00.000+03:30

دیروز فرصتی پیش آمد تا با سفیر چین در ایران در دوره انقلاب و ریاست جمهوری خاتمی صحبت کنم. مردی فکر می کنم در حدود هشتاد سال سن. می خواستم از نقش چین در مسئله انرژی هسته ای بپرسم. جلو رفتم و خودم را معرفی کردم. شخصی که من را می شناخت از کنارمان رد شد و به او گفت که من ایرانی ام و سفیر چین گفت :"شما ایرانی هستید؟" جا خوردم. گفتم :بله و پرسیدم که چطور انقدر خوب فارسی صحبت می کند. گفت ده سال در ایران بوده است. و با تمام احساسش ادامه داد:
وطن دوم من ایران است
تمام موهای بدنم سیخ شد. فکر کردم بسیاری از آنان که وطن اولشان ایران است، آنرا کتمان می کنند و نگاه کن به او که چگونه وطن دومش را ایران می داند.
پرسیدم چرا وقتی رئیس جمهوری فعلی سیاست گردش به شرق را مطرح کرد و به سراغ شما آمد برای حل مناقشه هسته ای، شما پاسخ ندادید و روابط ابتر ماند. نگاهی از سر اندوه کرد و گفت: ما خیلی تلاش کردیم ، ما خیلی تلاش کردیم. و انگار تمام وجودش به درد می آمد وقتی به یاد آنروزها می افتاد. مانند یک ایرانی از وضع موجود متاسف بود و سخنرانی ای کرد با این مضمون که مناقشه هسته ای ایران هنوز برایش راه حل هایی متصور است و نباید به سراغ جنگ رفت. هر بار که می خواست از امریکا انتقاد کند رئیس جمهورش را به سخره می گرفت و می گفت با وجود تمام این تلاشها هنوز جرج بوش می گوید:
همه گزینه ها بر روی میز است.

فیلم هایی که ندیدم

2007-12-05T08:27:00.000+03:30

وحید یادداشتی نگاشته با نام لحظه ها و همیشه. پر از فیلم هایی که دیده است و با آنها خاطره دارد.
می توانم بگویم همه آن فیلم ها را ندیدم. به سراغ وبلاگهایی می روم که مانند وحید از فیلم های زیبایی که در عمرشان دیده اند نوشته اند. آنها را نیز ندیده ام. زمانی پیشتر فهرستی از فیلم های مشهور تاریخ سینما را در وبسایت IMDB دیدم. از آن لیست بلند بالا نیز به جز چند تایی بقیه را ندیده بودم.
بگذار از فیلم بگذرم. به موضوعی دیگر بپردازم. کتاب چطور؟ دیروز به کتابفروشی رفتم. از میان آن همه کتاب به جز دو یا سه عنوان بقیه را نخوانده ام. تازه این، تنها کتاب فروشی است. به کتابخانه نزدیک دانشگاه می روم. ده ها هزار جلد کتاب منتظر خواندنند و من هیچ یک را نخوانده ام.
سفر چطور؟ بگذار بیندیشم به جاهایی که نرفته ام. در ایران بسیار مکانها است که می دانم باید ببینم و ندیده ام. بگذار به دنیا بیندیشم. کجا ها را ندیده ام. بسیار کشورها. آفریقا، امریکای شمالی و اروپا قاره هایی است که پا به آن نگذاشته ام. اگر بخواهم کشورها را فهرست کنم که سر به فلک می کشد.
هر کشوری، هر فرهنگی، هر قبیله ای بسیار داستانها برای گفتن دارد که باید بشنوم و نشنیده ام.
آه داشتم فراموش می کردم. بگذار به موسیقی هایی فکر کنم که نشنیده ام. در میان این همه خواننده و نوازنده و آهنگساز در دنیا مگر من چند تای آنها را می شناسم. تازه اینها کسانی اند که زنده اند. اگر بخواهم رفتگان را به فهرست اضافه کنم شمارشان بی حد می شود.

هر چه فکر می کنم به انتهای فهرست ندیده هایم، نخوانده هایم؛ نرفته هایم و نشنیده هایم نمی رسم. همینطور به این فهرست اضافه می شود.
می دانم که دنیای پیرامونم نامحدود است و من بسیار محدود. می دانم که اگر از نظر ذهنی محدود نباشم از نظر جسمی محدودم. می دانم که دست آخر همه ما محدودیم به دوره عمرمان و محصوریم در چرخه زمان. چه بخواهیم و چه نخواهیم روز، شب می شود و شب، روز و با هر چرخش زمین روزی دیگر به عمرمان اضافه شده و اززندگیمان کاسته می شود.
نمی خواهم غمگین بنویسم.
به نظرم فهرست کردن نامهایی که برایمان جذابند، فیلمهایی که با آنها خاطره داریم، مکانهایی که در آنها خوش گذرانده ایم و موسیقی هایی که شنیده ایم اگر چه لذت تجدید خاطره را دارد، ولی فایده خاصی ندارد که هیچ، ضرر از دست رفتن وقت را نیز دارد. پس شاید بهتر باشد به جای فکر کردن به فیلمهای ندیده شروع کرد به دیدن فیلم. به جای فکر کردن به جاهای رفته و نرفته، به ایستگاه قطار رفت و بلیط خرید.
می خواهم دوستان را اینبار به بازی ای اینترنتی دعوت کنم.
می دانیم که زمانمان محدود است. اگر عمر دقیقتان را به شما بگویند. چه فیلم هایی را در این مدت می خواهید ببینید. چه جاهایی می خواهید بروید. چه موسیقی ای می خواهید بشنوید. چه کتابهایی می خواهید بخوانید و هر چه شبیه آن. به نظرم اگر یکبار به یکی از این موضوعات بیندیشیم، نا خود آگاهانه شروع خواهیم کرد به کارهای نکرده.

دوستان دیده و ندیده ام: وحید، مانی، علی رضا، پویا، مهرداد، امید و همه هم آوایان را دعوت می کنم به این بازی اینترنتی.

زن - مرد - معلول- 2

2007-11-24T07:56:00.000+03:30

پیرو یادداشت زن- مرد- معلول، این هم عکس دیگری است.

نوشته بالای نیمکت اطلاعاتی است راجع به یکی از قبایل اصلی استرالیا (Nyungar) . نکته اینجاست که علاوه بر خط انگلیسی از خط بریل هم استفاده کرده اند که نابینایان نیز از آن محظوظ شوند.

ما و رسانه ها - 2

2007-11-23T04:22:00.000+03:30

از اینکه باب بحثی جدید گشوده شد خوشحالم و ممنون از ابوالحسن برای یادداشتش.
اما اصل مطلب.
1- نکته ای که یادداشت قبلی را برایش نوشتم در حقیقت اثر رسانه ها بر نگاه ما به دنیا بود. ما همواره دنیا را از زاویه دید آنان می نگریم. پس اگر بخواهند نشان دهند که ایران جای بدی است ما ایران را بد می بینیم و اگر بخواهند نشان دهند که امریکا بهشت روی زمین است ما آن را بهشت خواهیم یافت. این موضوع موضوعی نیست که از ذهن من به عنوان یک ایرانی یا خاور میانه ای یا از جامعه مسلمین بیرون آید. این موضوعی است که ذهن روشنفکران استرالیایی و اروپایی را نیز به خود مشغول کرده است. اینجا نیز یکی از دغدغه های آنان ساختارشکنی اخبار است. (نمی دانم ساختار شکنی کلمه درستی است برای deconstruction یا نه). دوست بلژیکی من نیز به عنوان روزنامه نگار از خط قرمزهایی که در کشورش داشت ناراحت بود و چند بار گفت که با وجود تعداد زیاد و تنوع رسانه ها در دنیا. همه آنها در آخر در اختیار و در مالکیت عده ای است کمتر از انگشتان یک دست.

2- نکته دوم مقایسه پاکستان با بلژیک بود. شاید در این مقایسه اغراق کردم و استفاده از پاکستان برای مثال تبعیض رسانه ای در مقابل بلژیک درست نبود. در هر حال با علیرضا موافقم (در کامنت این یادداشت) که برای ما وضعیت پاکستان به عنوان کشور همسایه و هم منطقه بسیار مهمتر از وضعیت بلژیک است. در این مورد ما با رسانه های جمعی دنیا موافقیم و از آنها ممنون که اخبار پاکستان را بیشتر پوشش می دهند.

3- در باب اروپا شکی نیست که جامعه مدنی، بسیار فربه تر و محکمتر از خاور میانه و کشورهای جهان سوم است اما این موضوعی نیست که بتوان با آوردن مثالی چون چوکوسلواکی یا وضعیت امروز فرانسه آن را اثبات کرد. چرا که در مقابل، فروپاشی یوگوسلاوی نیز وجود دارد. فروپاشی که ده سال پیش اتفاق افتاد و نسل کشی ای که کمتر جای دنیا دیده می شد یا در اسپانیا و نحوه تعامل با مردم باسک و یا نفرتی که میان مردم اسکاتلند و انگلستان ویا ایرلند و انگلستان وجود دارد.نکند ایرلند جنوبی را فراموش کرده اید. فکر می کنید جدا شدن ایرلند خونین نبود؟

درباب رسانه

2007-11-22T23:44:00.000+03:30

احسان عزیز از نوشته های جدیدت متشکرم همچنین از علیرضا، که بعداز مدت ها در هم آوا رصد شد و در اصطرلاب اینتر نت هویدا.ه

احسان خان قصد داشتم در خصوص وطن با توجه به نوشته ی تو دوست ارجمندم وحید مطلبی مفصل بنویسم که حتما خواهم نوشت اما بعد از خواندن یاد داشت جدیدت فعلا این نیم نوشته را داشته باشید :ه

در خصوص برخورد و ملاقات خود با دانشجوی بلژ یکی نوشته بودی و در باره مسایل سیاسی پیش آمده .لازم دیدم در مورد خبر و نوع نگاه به این مسئله چند نکته را بازگو کنم :ه

یک .من در رادیوی بی بی سی اتفا قا خبر وتحلیلی در این مورد شنیدم که تا حد زیادی حر ف ها ی دوست بلژیکی ات را تایید میکرد و از ریشه های اختلاف بخش هلندی و فرانسوی پرده بر می داشت و اتفاقا در خصوص خطر تجزیه ای بلژیک هشدار میداد اما بین مخابره این خبر و مشابه آن در پاکستان و ماهیت اتفاق در پاکستان و بلژیک تفاوتی عمیق وجود دارد صرف نظر از اینکه رسانه های غربی ممکن است در وزن خبری که مخابره می شود جانبداری هایی نمایند اما در باره ماهیت اتفاق :ه

در بلژیک یا دیگر کشور های اروپایی این گونه اتفاقات و رخداد ها در زندگی روزمره مردم و نوع معیشت انها تغییر ینبادی بوجود نمی آورد و باعٍث خشونت و یا تغییرات حاد نمی شود بالاخره دو سوی این جریان با مذاکره یا باهم به توافق می رسند و یا در صورت عدم رسیدن به توافهم و توافق نهایتا تجزیه می شوند بدون اینکه اتفاقات گفته شده بیفتد نمونه های آن تجزیه ی چکوسلواکی به دو کشور چک و اسلواکی است.یا همین اعتصابات اخیر در فرانسه است که به نظر من جزئی از فضای سیاسی فرانسه شده است. بدین معنا که دو سوی منازعه در نهایت به توافقی می رسند و همه آنها برای رسیدن به منافع صنفی خود در چارچوب منافع ملی به یک راه حل نهایی هر چند طولانی می رسند.ه

اما همین رخداد ها را در پاکستان مقایسه کن، از زمان استقلال پاکستان تاکنون چند بار کودتا شده است و هر کودتایی زیر ساخت های معیشتی راا تغییر داده است و هر تغیییراتی مقارن با وحشت ، خونریزی و خشونت افسار گسیخته بوده است.طوری که پاکستان محل مناسبی برای رشد بنیاد گرایی اسلا می شده است. به خاطر بیاوریم که تکثیر ورشد طالبان و القاعده در همین کشور بوده است.ه البته من به یکی از دلایل رشد یاخته ای القاده و طالبان یا به تعبیر کلی تر بنیاد گرایی پرداختم مسلما علل دیگری هم وزن این علل دارد که موضوع این مقال نیست.به هر تقدیر تغییرات سیاسی در کشور های پیرامونی از این جهت محل بحث است که هر اتفاق کوچکی در کاست سیاسی ممکن است به تغییرات بنیادی منجر شود امری که در اروپا در سده بیستم خیلی به ندرت اتفاق افتاده است.ه

باری غرض از این موارد این است که بدنه جامعه مدنی در اروپا چنان فربه و محکم است که این گونه اختلافات بنیاد های اجتماعی را فرو نمی پاشد. ه

البته تفصیل این موارد و تطابق آن با وضع فعلی "وطن"بماند برای فرصتی دگر.ه

ابوالحسن

ما و رسانه ها

2007-11-22T03:37:00.000+03:30

هفته قبل به مدت سه روز با گروهی در قالب تور به جنوب غربی استرالیا رفتم که بعد احتمالا از این سفر بیشتر خواهم نوشت. اما آنچه اکنون می خواهم بنویسم نکته ای است که از آن موقع ذهنم را مشغول کرده است.
در میان همسفران پسری بود از بلژیک. حرفه؛ خبرنگار. پرسیدمش در چه زمینه ای؟. گفت: سیاست. پرسیدم: داخلی یا خارجی؟. گفت: داخلی. و اینگونه هم صحبتی و دوستی مان آغاز شد.
و ادامه داد اکنون اوضاع داخلی بلژیک بسیار به هم ریخته است و فرصتی برای سیاست خارجی نمی ماند. پرسیدم :چرا؟ و این خلاصه پاسخ اوست در مدت سه روز همنشینی.
بلژیک یکی از کشورهایی است که آغاز کننده اتحادیه اروپا بوده است. با جمعیتی شامل بخشی "فلمیش" و بخشی دیگر "فرانسوی". بخش فلمیش نشین در شمال کشور است و فرانسوی نشین در جنوب. نکته با مزه اینجاست که برای کشوری مانند بلژیک در مقایسه با کشور ما اصلا شمال و جنوب بی معنا است ولی ببینید که چطور در زمان درگیری هر نکته ای می تواند مبنای اختلاف باشد. اکنون به دلیلی درآمد ترانزیت کالا بخش شمالی نشین درآمد بیشتری از بخش جنوبی دارد و بخش اعظم بودجه کشور از بخش شمالی تامین می شود و اینگونه است که شمالی ها فراموش کرده اند که صد سال پیش به دلیل درآمد از راه معدنکاری که حرفه جنوبی ها است آنان گذران عمر می کردند.
اکنون شمالی ها که تجارتی جدا از جنوبی ها دارند، به زبانی متفاوت سخن می گویند و با فرهنگی متفاوت بزرگ می شوند، کانال تلویزیونی آنان جدا است و حکمرانانشان را خود تعیین می کنند، تصمیم به استقلال گرفته اند. به دلیل این تصمیم و به دلیل این اتفاقات اکنون بلژیک پارلمان ندارد. دولتش دولت موقت است و توان و یا اجازه تصمیم گیری کلان ندارد و هزار مشکل دیگر.

این مشکلات در شرق اروپا نیست. در قلب اروپا است. بروکسل پایتخت بلژیک و پایتخت اروپای متحد است. این اتفاقات، اتفاقات کمی نیست که از کنار آن ساده بتوان گذشت. اما چرا هیچ کس از آن خبر ندارد.
همزمان با بلژیک، پاکستان دچار التهاب شده است و مردم در حال تغییر رژیمند.
نکته اینجاست که اکنون در سراسر دنیا همه نام پرویز مشرف را می دانند. همه می دانند که بی نظیر بوتو کیست. همه می دانند که مردم پاکستان چه می کنند. ولی هیچ کس نمی داند در بلژیک چه خبر است. چرا هر اتفاق کوچکی در ایران می افتد همه با خبر می شوند ولی اگر در اروپا بمب هم منفجر شود کسی خبر نمی شود؟
لعنت به این دنیایی که سیستم رسانه ای برایمان می سازد. باید راهی یافت برای رمز گشایی از اخبار رسانه ای و یافتن حقیقت از میان داستانهای ساختگی یا بزرگنمایی شده.

هر آغازی فقط ادامه است

2007-11-21T04:13:00.000+03:30

1- چند وقت پیش تو ایستگاه قطار نشسته بودم. فکر می کنم از نیمه شب گذشته بود. سخت سر در کتاب داشتم و منتظر قطار و نگران از اینکه به قطار بعدی که به سمت خانه خواهد رفت خواهم رسید یا نه. همیننطور غرق خواندن بودم که ناگهان خنده ای بلند به گوشم رسید و گفتگویی شنیدم به زبانی که برایم آشنا بود و بعد از چند ثانیه صدای خواننده ای که به تازگی معروف شده و من آهنگهایش را دوست دارم به نام محسن نامجو.
پسری بود و دختری. پسر آمده بود که دختر را به ایستگاه قطار برساند و برود. ببین که دنیا چگونه ناگهان کوچک می شود. با شنیدن صدای نامجو طاقت نیاوردم. گفتم خیلی حال دادین. یهو جا خوردند. فکرش را هم نمی کردند آنجا در آن وقت شب یک ایرانی دیگر هم در کنارشان باشد. پسر نزدیک آمد و سلام کرد. نامش پوبا بود. من نزدیکتر رفتم و کنارشان نشستم. دختر نامش آتنا. طبق معمول شروع به رو کردن سوابق همدیگر شدیم. پویا دانشگاه هنر خوانده بود و بعد به دانشگاه علم و صنعت رفته بود. دانشگاه هنر درست کنار پلی تکنیک است و مثل یکی از دانشکده های آن است و بعد علم و صنعت. دقیقا مسیری که من نیز از آن گذشته ام. چند سالی پلی تکنیک و چند سالی علم و صنعت. حتما پیش از آن شب بارها همدیگر را در خیابان دیده بودیم. در دانشگاه از کنار هم رد شده بودیم بی هیچ سلامی و کلامی و حال اینجا، در ملبورن، در ایستگاه فطار نورث کت، در نیمه شب باید همدیگر را بیابیم و لب به سخن بگشاییم.
ببین که دنیا گاهی چقدر کوچک می شود.

2- پویا وبلاگی دارد با یادداشتی در مورد آن شب. اگر خواستید می توانید بروید و آن شب را از زاویه دید او نیز بخوانید.

3- این شعر را از شیمبورسکا برای پویا می گذارم اینجا. شعر واقعا زیبایی است:

هر دو بر این باورندکه حسی ناگهانی آنها را با هم پیوند داده.

چنین اطمینانی زیباست

اما تردید زیباتر است...

****
چون قبلا همدیگر رو نمی‌شناختند

گمان می‌بردند

هرگز چیزی میان آنها نبوده.

اما نظرِ خیابان‌ها،

پله‌ها و راهروهاییکه آن دو می‌توانسته‌اند از سال‌ها پیشاز کنار هم گذشته باشند،

دراین‌باره چیست؟

****
دوست داشتم از آنها بپرسم

آیا به یاد نمی‌آورند-شاید درون دری چرخان

زمانی روبروی هم؟

یک "ببخشید" در ازدحام مردم؟

یک صدای "اشتباه گرفته‌اید" در گوشی تلفن؟

- ولی پاسخشان را می‌دانم.نه، چیزی به یاد نمی‌آورند...

****
بسیار شگفت‌زده می‌شدنداگر می‌دانستند،

‌که دیگر مدت‌هاست

بازیچه‌ای در دست اتفاق بوده‌اند...

****
هنوز کاملا آماده نشده

که برای آنها تبدیل به سرنوشتی شود

آنها را به هم نزدیک می‌کرد،

دور می‌کرد،

جلو راهشان را می‌گرفت

و خنده‌ی شیطانیش را فرو می‌خورد و کنار می‌جهید...

****
علایم و نشانه‌هایی بوده

هر چند ناخوانا.

شاید سه‌سال پیش

یا سه‌شنبه‌ی گذشته

برگ درختی از شانه‌ی یکیشان

به شانه‌ی دیگری پرواز کرده؟

چیزی بوده که یکی آن را گم کرده

دیگری آن را یافته و برداشته.

از کجا معلوم توپی در بوته‌های کودکی نبوده باشد؟

****
دستگیره‌ها و زنگِ درهایی بوده

که یکیشان لمس کرده و در فاصله‌ای کوتاه آن دیگری.
چمدان‌هایی کنار هم در انبار.

شاید یک شب هر دو یک خواب دیده باشند.

که بلافاصله بعد از بیدار شدن محو شده...

****
بالاخره هر آغازی

فقط ادامه‌ای‌ست

و کتاب حوادث

همیشه از نیمه‌ی آن باز می‌شود...

(ویسواوا شیمبورسکا)

از کتاب: آدم‌ها روی پل

متفرقات

2007-11-12T16:18:00.000+03:30

1- پز روشنفکری:
1-1- به هیچ وجه فکر نمی کنم که صحبت از آزادی پز روشنفکری به حساب می آید. اصلا من با این ترکیب "پز روشنفکری" مشکل دارم. زیرا به شدت معتقدم که اگر در مسایل اقتصادی با حلوا حلوا دهان شیرین نمی شود ولی در مباحث اجتماعی کاملا به عکس با حلوا حلوا دهان شیرین می شود. صحبت از آزادی و صحبت از حقوق فردی و جمعی از آن مباحثی است که اگر درباره آن بحث نشود، در جهان واقع نیز اتفاق نخواهد افتاد.
1-2- ما به طور کلی عادت داریم وقتی کاری از دست خودمان برنیاید و دیگری قادر به انجام آن بود به جای رقابت سالم و افزودن بر توان خود، تلاش به تخریب رقیب کنیم. ترکیب "پز روشنفکری" هم از این دست مقولات است. مردم ما از آنجا که هیچ وقت دل به خواندن نمی دهند و تلاش بر روشنفکر شدن به معنای واقعی روشن فکری ندارند، سعی می کنند اندک تلاش دیگران را با اضافه کردن واژه "پز" تخریب کنند. برای این مورد مثال زیاد دارم. رضا زاده قهرمان وزنه برداری شد، آنان که با نظام مشکل داشتند کوچکش کردند که چرا یا ابوالفضل و جانم فدای رهبر می گوید. عده ای در ایران اصلاح طلب شدند. اصلاح طلب معنایش مشخص است. پس از مدتی عده ای سر بر آوردند به نام اصلاح طلب اصولگرا. روشنفکر مقوله است روشن و عده ای ترکیبی ساختند به نام روشنفکر دینی. کلا در تخریب استادیم. از این موارد بسیار است.

2- نیاز اولیه و ثانویه:
به شدت معتقدم که آزادی جزو نیازهای ثانویه است. در جامعه ای که رای را می شود خرید، جایی برای دموکراسی نخواهد بود.

3- گذشت یک سده از مشروطیت:
برای این سوال جوابی ندارم. چرا که به نظرم جامعه امروز با صد سال پیش بسیار متفاوت است و اعتقاد دارم که ما همچنان در حال آموختن آزادی هستیم. آزادی و دموکراسی را باید آموخت و تجربه کرد. به نظرم مردم ایران در حال تجربه هستند. انقلاب مشروطه جنبشی بود برای مشروطه کردن سلطنت و انقلاب 57 جنبشی برای سرنگونی سلطنت. مردم فکر می کردند که بار اول اشتباه کردند و دوای درد در تغییر یا دگرگونی کامل نظام است و اکنون درس جدیدی فرا گرفته اند. امروز کمتر کسی را در ایران پیدا می کنی که صحبت از انقلاب کند. کمتر کسی به استقبال جنگ می رود چرا که همه تجربه جنگ با عراق را دارند.به نظرم ما همچنان در حال آموختنیم. این آموختن از جنس آزمون و خطاست. شاید مشکل از آنجا است که ما آموختن را با آموختن به شکل مدرسه ای می سنجیم و می بینیم که مردم هیچ نیاموخته اند. ولی من این جنس از آموختن را از جنس تحقیق و شاید کشف می دانم. در این روش هر آزمونی که به نتیجه دلخواه نرسد خود قدمی است در راه آموختن و یافتن راه حل. با این تعریف ما به معنی همه مردم ایران از سیاستمدار گرفته تا مردم کوچه و خیابان، از روشنفکر گرفته تا بی سواد همه در حال آموختنیم و هریک از دیدگاه خود و صنف و طبقه خود.

4- انسان آزاد محصول جامعه آزاد یا به عکس:
در این مورد هیچ ایده ای ندارم. منتظر می مانم تا نظرات دوستان برسد.

5- وطن اساطیری:
این زیباترین ترکیبی است که می توان برای وطن ما ایران به کار برد. من اینجا بسیار آموختم که ما هیچ نیستیم. نه به معنای از خود بیگانگی یا به معنای خود باختگی بلکه به معنای نگاهی نقادانه به آنچه ما هستیم. تصویر ما از ایران بسیار با تصویر واقعی آن متفاوت است. ما به واقع در اساطیر سیر می کنیم. هیچ یک از مردم دنیا به اندازه ما مدعی نیستند. ما به جد فکر می کنیم که باهوشترین مردم دنیاییم و استناد به تحقیقاتی می کنیم که من هیچ کجا هیچ منبعی برای آن نیافتم. ما با نگاه اسطوره ای مان فکر می کنیم که برترین نژادیم. ما هنوز به نژاد آریایی اعتقاد داریم. همه مردم دنیا را حقیر می بینیم و بر هر یک عیبی می گذاریم. ما هنوز به آفریقایی ها با نگاه تحقیر می نگریم. با عربها مشکلی داریم که دلیلی برای آن نداریم. مو بلوند و چشم آبی را به چشم دشمن می نگریم و آسیاییان را چشم بادامی می خوانیم و آنان را به هیچ حساب نمی کنیم. در بهترین حالت آنان را یا عمله امریکا می دانیم یا پیروان ژاپن و موجوداتی ماشینی و بی فکر. من نیز چنین می اندیشیدم و بی اختیار اینها پیش زمینه ذهنی برایم می ساخت. اما با نگاهی نقادانه به این مایی که خود آن را ساخته ایم دریافتم که ما هیچ نیستیم.

6- از کجا باید آغاز کنیم:
بحثی است مفصل که با توجه به طولانی شدن یادداشت به بعد موکول می کنم.

پ ن: از تطویل کلام شرمنده

برای ابوالحسن

2007-11-12T15:32:00.000+03:30

1- آقا من الان توی پوست خودم نمی گنجم. دارم بال در میارم. ابواحسن، واقعا خوشحال شدم وقتی یادداشتت رو دیدم.

2- اگر یک چند روزی ننوشتم به این دلیله که تو سفرم و خونه نیستم. شهری که اومدم اسمش "پرث" و غرب استرالیا است. فقط همینو بگم که با هواپیما از ملبورن تا پرث بیشتر از 4 ساعت پروازه. دیگه خودتون بگیرین که کجا اومدم. از اونجا که استرالیا ته دنیا است و پرث ته استرالیا، میشه گفت که اینجا ته ته دنیا است.

3- تنها دلیل این یادداشت در این شرایط سفری، یادداشت ابوالحسن بود.

4- واسه اینکه می خوام جواب سوالات ابواحسن رو جدی بدم، اونا رو تو یه یادداشت دیگه میارم که با لحن شکسته جواب نداده باشم.

به جای یادداشت

2007-11-11T22:03:00.000+03:30

یکم.احسان عزیز از اینکه از سرزمینی دیگر چراغ رو به خاموشی هم آوا را برافروختی بسیار خوشحال ومسرورم.ه

دوم .متاسف ومتالمم که اغلب موارد مذکور درنوشته ها یت واقعیت دارد.ه

سوم.همه آنچه را که نوشتی را به دقت خواندم واز این جهت جای امید است که نوشته هایت خواننده (حتی یک نفر ) دارد.ه

چهارم.در خصوص اینکه چرا در ایران هنوز هیچ شوق و انگیزه ای برای نوشتن در وبلاگ وجود ندارد یا دست کم در هم آوا این اراده دیده نمی شود همه گفته ها گفته شده و هر گو نه اشاره ای تکرار مکررات است.ه

پنجم.اما در مورد تعبیر و تلقی آزادی در ایران و ممالک راقیه چند نکته محل سوال است:ه

آیا آزادی به معنای اعم کلمه (بیان ،عقیده، انتخاب شغل، انتخاب همسر و..)جزء حاجات اولیه است یا حاجات ثانوی؟به عبارت دیگر حداقلی از معیشت برای پرداختن به آزادی و ضمائم ان لازم است یا خیر؟

بروز آزادی های مدنی در غرب و مخصوصا در استرالیا دارای چه تطور تاریخی بوده است؟ به عبارتی جامعه آزاد محصول انسان ها ی آزاد است یا به عکس انسان ازاد در ظل حکومت های دمکراتیک شکل می گیرد؟

چرا در ایران با اینکه صد سال از تاریخ مشرطیت میگذرد و فریادهای آزادی خواهی دست کم یک صد سال عمر دارد هنوز شهر وندان ایرانی( بخوانید رعایای ایرانی)از طبیعی ترین آزادی های فردی محرومند؟

احسان خان

خواهی گفت که ابوالحسن دوباره در گیر پز های روشنفکری ویژه جامعه ای ایران شد و دوباره به قرقره همان حرف های بدون پاسخ قدیمی برگشته است.نم دانم شاید تغبیر تو از این مقولات درست باشد ولی تو به عنوان یک شهروند مسئول درو از وطن اساطیری* چه روش پژوهشی پیشنهاد می کنی ؟ اساسا از کجا باید آغاز کرد ؟ شاید بایست از این بیمار محتضر دست شست و به تقدیر تاریخی دل سپرد**.به هر تقدیر من این سوالات را به صورت اقتراح نزد دوستان معرفی میکنم امید است در این محیط هم آوا پاسخ هایی هر چند کوتا به این پرسش ها داده شود.ه

---------------------------------

پانوشت :ه

بنده با این عقل الکن خود در تاریخ ایران هر چه جستجو کردم نشانی از عقلانیت نیافتم و لذا این ملت را ملت اساطیری نامیدم.*ه

**منظور از تقدیر تاریخی در این جا به این معنی است که شاید ملت ایران هیچ اراده ای درذ تغییر در خود نیافته است و به سازگاری مهوع خود تا نمیدانم کی ادامه می دهد.ه

ابوالحسن

نگاه به ایران از زاویه ای جدید

2007-11-08T15:04:00.000+03:30

وقتی در ایران بودم، محیط پیرامونم دوستانم بودند و همکارانم. اطلاعات از روزنامه ها می آمد و نزدیکان به سیستم حاکم در قالب شایعات و اخبار موثق و غیرموثق. به سیاست خارجی ایران از نگاهی درون سیستمی می نگریستم و افغانستان و پاکستان همسایگانی بودند که تنها در درس حغرافیا از آنان خوانده بودم و عراق کشوری بود با تصویری که پس از گذشتن از صافی شبکه های خبرگزاری خارجی و عبور از فیلتر صدا و سیما و مطبوعات می شناختم.
اما اکنون چگونه است؟
الان تصویر امروز من از ایران تصویری است که از وبلاگها و سایتهای خبری اینترنتی می گیرم. تصویر سهمیه بندی بنزین تصویر ترافیک بر جا مانده است که اخبارش را خوانده ام و عکسهایی از اعتراضات مردم در خیابانها و پمپ بنزنینها در شبهای نخست سهمیه بندی. می دانم که این تصویر با تصویر واقعی زمین تا آسمان متفاوت است . چونانکه اگر امروز با دوستی از داخل به گفتگو نشینم به این تصویر اینترنتی خواهد خندید.
درمورد خوبی های این نظرگاه جدید بعد خواهم نوشت.

پرس تی وی

2007-11-07T09:40:00.000+03:30

نمی دونم خبر دارین یا نه، ولی جمهوری اسلامی یه شبکه خبری جدید راه اندازی کرده به نام پرس تی وی. به نظرم جای یه همچین خبرگزاری در میان خبرگزاری های غربی خالی بود. فارق از اینکه قراره چطور خبرها تحت پوشش این خبرگزاری قرار بگیره برای ما که به شدت مخالف جنگ هستیم به نظرم خبر خوبیه.
اگه می پرسید چرا دلیلش اینه که با توجه به اینکه ما نمی تونیم روی دولتهای غربی خواهان جنگ اثر بگذاریم و تنها راه اثرگذاری از طریق مردم خود اون کشورهاست، وجود این خبرگزاری جدید باعث میشه که اخبار داخلی ایران از یه زاویه جدید به دنیا برسه و شاید رو ذهن مردم دنیا و در نتیجه دولتهای دنیا اثر بذاره.
این را هم اضافه کنم که در این مدتی که من اخبار رو از این خبرگزاری دارم پیگیری می کنم باید بگم که خیلی یکطرفه نیست ولی معمولا بحثهاش و فیلمهای مستندش در جهت نشان دادن نقاط تاریک غربه و نه روشن کردن و خالی بندی در مورد ایران.
ضمنا بگم که کلاس کاریش بالاست و خیلی از مجریهاش و مهمونهاش خارجی اند و نه ایرانیهایی که انگلیسی بلدند.

کنترل از دست رفته

2007-11-06T02:09:00.000+03:30

دیروز فیلمی دیدم با نام کنترل (Conrrol) محصول 2007، برنده دوربین طلایی کن. این فیلم در حقیقت سالهای آخر زندگی ین کورتیس خواننده انگلیسی که در سن بیست و سه سالگی خود کشی کرد،رو به تصویر می کشید و .... .
راستش اصلا نمی خوام درباره فیلم بنویسم. موضوع مهم اینه که چیزی که ین رو به جنون یا خودکشی می کشونه دو تا عشقه که هر دو هم واقعی اند. ین ازدواج کرده و بچه هم داره و در عین حال عاشق دختری فرانسوی به نام انیک نیز هست. هر بار که با زنش که از موضوع عشق پنهان او خبر دار شده، دعوا می کنه به این نتیجه می رسه که زنش رو خیلی دوست داره بدون اون نمی تونه زندگی کنه و هربار که چشمش به انیک میفته عشقش به انیک تازه میشه و فوران می کنه.
هیچوقت فکر نمی کردم یه دونه قلب گنجایش دو تا عشق رو داشته باشه. همیشه می گفتم که یکی که بیاد اون یکی باید بگه خداحافظ. ولی دیدم نشدنی هم نیست. هرچند آخرش کار به خودکشی می کشه.

زن – مرد – معلول

2007-11-05T02:35:00.000+03:30

این تقسیم بندی جدیدی است که من اینجا آموختم. در ایران همه سرویسهای شهری به دو دسته تقسیم می شود. که آن دو دسته هم، آنچنان به تساوی نیست. اما اینجا همه سرویسهای شهر برای سه گروه است. مردان، زنان و معلولان.
ببینید نگاه اینان را و مشکلاتی که با آن دست به گریبانند و مقایسه کنید با ایران. در ایران اگر معلول باشی و یا خدای ناکرده اتفاقی برایت افتد که از نعمت راه رفتن، دیدن، شنیدن و... محروم شوی ، بخش بزرگی از زندگی خود را از دست رفته می بینی. ولی اینجا روزی نیست که در خیابان معلولینی را نبینی که سوار بر ویلچر های موتور دار در خیابان در حال ترددند. برای حرکت آنها هیچ مانعی نیست. هیچ جوبی نیست که نتوانند از آن بگذرند. برای نابینایان امکان صدا هست و هر کجا دری و یا راهرویی ویا پله کانی باشد، بر زمین برامدگیهایی هست قابل لمس برای عصای نابینایان که مبادا در چاه افتند و یا مبادا از دری که می خواستند از آن بگذرند از سر ناتوانی عبور کنند و نیابندش.
حرمت انسانی را اینگونه پاس می دارند. آزادی معنایی دیگر دارد و برای ما که از دنیایی دیگر آمده ایم دیدن همه این امکانات چونان عذاب جهنم است. آنگاه که آزادی را می بینی و به این می اندیشی چرا ما اینگونه نیستیم. چرا زمانی که اینان به فکر آزادی ازدواج همجنسان هستند، ما هنوز حتی حق ازدواج آزادانه مردان و زنان را نیز به رسمیت نمی شناسیم. چرا اینان می توانند مهمترین شخص مملکتشان را در تالار بزرگ شهرشان هجو کنند – نه آنکه طنز- و ما اگر به تنها نقد دولتمان بپردازیم و نه حکومتمان، به جرم براندازی و تشویش اذهان عمومی محاکمه خواهیم شد.
این قصه سر دراز دارد. باقی را می گذارم تا بعد....

یه سری عکس هم از امکاناتی که تو همه خیابانها و در همه چهارراهها برای نابینایان گذاشته اند رو در اینجا می گذارم:

من و هم آوا

2007-11-03T17:57:00.000+03:30

امروز سومین روزی است که در هم آوا می نویسم. چقدر اکنون راحتترم. انگار نوشتن بی خواننده بهتر از نوشتن برای خواننده است. زمانی می نوشتم و تصویر دوستان هم آوایی را در زمان خواندن مطلب تصور می کردم. پس مجبور بودم برای آنها بنویسم. ولی اکنون برای خود می نویسم. گفته اند بیشه ای که شیران رهایش کنند، کنام شغالان خواهد شد. با عرض معذرت از همه دوستان هم آوایی. ما را به جوانیمان ببخشید.

کارنامه هم آوا -4

2007-11-03T04:46:00.000+03:30

1- خواستم تنها به کارنامه هم آوا (1) ارجاع دهم ولی دیدم خالی از لطف نیست که یکبار دیگر همان مطلب را در این یادداشت بخوانید.

1-1- باز دوستان دور هم جمع شدند و ياد خاطره هاي دور افتادند و طبق معمول ، بحث هاي روشنفكري (به سياق دولت مرد شماره يک) از اصلاح عالم و آدم، و نتيجه اينكه اكنون كه 1) همديگر را كمتر زيارت مي كنيم و2)هيچ دولتمردي به فكر مردمانش نيست. پس ما مردمان به فكر خود باشيم و بياييم تا دوباره با ارتباطي در دنياي مجازي ، هم ارتباطمان را بيشتر كنيم و هم قدمي مثبت در راه احياي فرهنگمان برداريم.
1-2- مي گويند شركتهايي كه به دوره پايان عمر خود نزديك مي شوند يا بايد روشهاي گذشته خود را با نقد دوباره آن احيا كنند و يا به سراغ تجارتي ديگر روند. حال مي خواهيم بدانيم كه آيا مي توانيم تلاش شكست خورده گذشته( هم آوا) را جبران كنيم يا نه ؟000
فرض بر آن است كه اگر در آينده نزديك هم آوا دوباره احيا شد، اقدامات جمعي-فرهنگي نيز شدني است و اگر نه ، طرحهاي خود را به كناري گذاريم كه ما مرد اين ميدان نيستيم.

2- از آنجا که من خیلی علاقه ای به نیمه تمام گذاشتن کاری ندارم. این یادداشت را گذاشتم و دوباره به جمع بندی کاری می پردازم که باز نیمه تمام رها شد.
در نمودار زیر زایش دوباره هم اوا را می بینید. این زایش دوباره از بار اول سریعتر و ناکامتر بود. بار اول، حرکتی بود آهسته و پیوسته و بار دوم حرکتی تند و خسته. تعداد یادداشتها در بار اول در حدود 110 یادداشت و در حرکت دوم 190 یادداشت. حرکت اول ده ماه به طول انجامید و حرکت دوم پنج ماه.
حال یکی پیدا شود تحلیل کند این آمار و ارقام را.

3- ما به واقع کیستیم؟
وقتی نمودار زیر را کشیدم ناخودآگاه به یاد رفتار سیاسی مردم ایران افتادم. هر از گاهی در گاه انتخابات سیاسی می شویم، فعالیت می کنیم و پس از تخلیه انرژی به خانه باز می گردیم و می مانیم تا حرکت بعدی. اگر کمی بیشتر در این رفتار تعمق کنیم نمونه هایش را در هر کاری می بینیم. جو گیری در خونمان است و آنچنان که به بادی از جای بر می خیزیم با گذر باد بر جای می نشینیم و انتظار می کشیم بادی دیگر را.
آری ماییم. ما همان هم آوایانی هستیم که مدعی روشنفکری در جهان امروزیم. ما هم آوایانی هستیم که با هر یک از ما که به گفت و گو بنشینی دنیایی از تحلیلها و اطلاعات و معلومات سرازیر می شود ولی آنگاه که پای عمل به میان آید نتیجه چنین خواهد شد که افتاد و دانی.
بیشتر از این تند نمی روم که می دانم خواننده ای بر این یادداشت متصور نیست. تنها خواستم این یادداشت نشانه ای باشد برای هر یک ازما تا هر زمان که در فعالیت جمعی دیگری درگیر شدیم، این کارنامه را جلوی خود بگذاریم و اگر چشم به دنیایی داریم که باید با دستان ما ساخته شود، از آن درس بگیریم.

ما و دنیای وب فارسی

2007-11-02T09:07:00.000+03:30

نمی دونم چی شد که یهو به سرم زد یه مطلب دیگه تو هم آوا بنویسم. راستش به قول اکبر عبدی تو فیلم روز فرشته: خسته شدم، انقدر مُردم. منم خسته شدم انقدر اومدم و همون یادداشتی رو دیدم که قبلا هم اونجا بود.
اما دلیل از نوشتن. امروز از کله سحر یه جمله افتاده بود تو سرم که حتما به گوش شما هم خورده : گاهی دلم برای خودم تنگ می شود. یه دو سه ساعتی تو کله ام بود و من واسه اینکه از شرش خلاص شم رفتم سراغ اینترنت که ببینم اصلا این جمله چیه و از کجا اومده تا ذهنم راحت بشه و بی خیال تکرارش.
توی گوگل دقیقا عبارت "گاهی دلم برای خودم تنگ می شود" رو جستجو کردم. نتیجه غیرمنتظره بود. 404000 یافته. مگه میشه. شروع کردم به چک کردن تک تکشون و دنیایی از وبلاگ رو پیدا کردم که همه از ادبیات می نویسند و از شعر و داستان و دست آخر از دلشون که گاهی برای خودشون تنگ میشه. از سراسر ایران. از سراسر دنیا. همه سرشار از احساسات. بابا تو این وبلاگها چه خبره. ما چرا همش از دست خودمون شاکی هستیم که ایرانیها هیچی حالیشون نیست. پس اینا چیه؟ این همه وبلاگ. این همه مطلب. این همه شعر. این همه بحث. من نمی خوام بگم که همشون شاملو و فروغ اند ولی بالاخره آدمی که می نویسه و راه وبلاگ رو برای بیان نظراتش پیدا کرده آدم قابل سرمایه گذاری ایه. یه سری وبلاگ مذهبی پیدا کردم. نه اینکه مذهبی باشه. بلکه نویسنده هاش مذهبی اند و از دلشون نوشته بودند.
ببین این یه جمله چیکار که نمی کنه. بعضی ها. وقتی دلشون برای خودشون تنگ شده بود شروع کرده بودند به درد و دل با عشقشون، بعضیها با خداشون و بعضی هم با امامها و یه سری هم طبق معمول با امام مهدی. خوب ببینید که این وبلاگ بازی چه طیفی از مخاطب رو در بر می گیره.
با این طیف از مخاطبین وبلاگ و در حالت کلی اینترنت، بعد از مدتها یه کور سویی از امید اومد سراغم.
تا کی بشه که همین کور سو رو هم نداشته باشیم. امیدوارم که چنین روزی هیچ وقت پیش نیاد.

به امید دیدار دوستان

علیرضا ممنون

2007-05-08T12:36:00.000+03:30

1- می خواستم برای دوست ندیده ام علیرضا کامنت بگذارم و تشکر کنم ولی طبق معمول دیدم که از حد کامنت فراتر رفت . ضمنا در این شرایطی که کسی یادداشتی نمی گذارد ترجیح دادم کامنت را در قالب یادداشت بیاورم شاید نشانه ای از اندک حیات وبلاگ باشد. پس یادداشت را پس از خواندن یادداشت علیرضا بخوانید چون کاملا به هم مربوط است.

2- ما نیز با مسئله خواننده و حضور و یا عدم حضور او مواجه بودیم. در تولد دوباره هم آوا و در یادداشتهای نخست، بحث های مربوط به آن کامل و شفاف آمده است. ما از روز اول هم دنبال خواننده نبودیم. یعنی با توجه به محتوای یادداشتها نمی شد کسی را دعوت به خواندن کنیم. چون بسیاری از مسائل کاملا شخصی و یا بر پایه خاطرات و روابط دوستان هم آوا بود که قطعا خواننده خارج از این گروه توانایی رمز گشایی از آنها را نداشت. پس دوستان به این نتیجه رسیدند که فعلا بدون خواننده ادامه دهند و چون بعضی از یادداشتها از دایره هم آوا بیرون بود و می توانست مخاطب عام داشته باشد تصمیم بر آن شد که اگر نوشتن ها ادامه پیدا کرد هم آوا دو سطحی شود. سطحی با دسترسی برای دوستان برای یادداشتهای خصوصی و سطحی دیگر برای یادداشتهای عمومی تر و با خواننده عام. پس می بینید که وبلاگ در مورد خواننده تصمیمش را گرفته است ولی چه شد که موج دوم هم آوا به صخره خورد به جایش بازگشت؟

3- نکته شماره 4 علیرضا را من اینگونه توضیح می دهم که مشکل ما از اول هم همین بود و هیچگاه به نتیجه نرسیدیم. من به شخصه نظرم این بود که چارچوبی برای وبلاگ و یادداشتها قایل نشویم و آنرا هم به خوانندگان!(نویسندگان) اعلام کردم. اما باز هم مشکل اصلی نداشتن خظ مشی و تعیین نقش وبلاگ برای خوانندگان نبود. چنان که در این مورد ساعتها بحث کردیم و اگر به نتیجه ای جمعی نرسیدیم حداقل هریک از اعضا برداشت خود را داشت و تکلیفش برای خودش معلوم بود.

4- به نظر من تمایزی بین وبلاگ شخصی و گروهی نیست. ما هیچ یک وبلاگ شخصی نداشتیم به استثنای علیرضا و وحید. آنهایی هم که قبلا داشتند مثل مهرداد و مهدی که وبلاگشان را به حالت تعلیق در آورده بودند. پس این وبلاگ می توانست نقش وبلاگ شخصی هر یک از ما را بازی کند با این تفاوت که لازم نبود همه هر روز در آن بنویسند. اگر هر کس تنها یک مطلب درهفته می نوشت ما حداقل دو مطلب تازه در هر روز داشتیم. چنان که چنین بود ولی پایدار نماند. پس از علیرضا و وحید انتظاری نبود که در هم آوا بنویسند چنان که علیرضا نمی نوشت و وحید هم بعد از مدتی کنارش گذاشت. مشکل ما ندانستن تفاوت وبلاگ شخصی و گروهی نبود. چنان که هر که هر چه از دلش بر می آمد در وبلاگ می نگاشت. محسن با موضوع دیدن ماه و نجوم شروع کرد. مانی و ابوالحسن با فیلم، وحید با لینک دادن به یادداشتهای خوب در وبلاگهای دیگر، امید با طنز، بهزاد با سیاست، من با کتاب و بقیه هم هر جور که به ذهنشان می رسید. مشکل از جایی دیگر بود. مشکلی وجودی و نه محتوایی.

5- مشکل اصلی در نکته شماره 3 علیرضا است. اینکه هم آوا نویسنده ندارد و من با تمام وجود با آن موافقم. وبلاگی هم که نویسنده نداشته باشد به طریق اولی وجودش زیر سوال است.

پانوشت: من به شخصه هرروز به وبلاگ سر می زنم هر چند با ناامیدی ولی می خواهم بدانم چند نفر از دوستان هنوز به وبلاگ سر می زنند. پس اگر این یادداشت را خواندید لطفا کامنت بگذارید. نمی خواهید چیزی بنویسید. فقط یه کامنت خالی با اسم مبارکتان جهت آمار. همین.

چرا بنويسيم؟ چه را بنويسيم؟

2007-05-07T13:00:00.000+03:30

بعد از مدت‌ها برگشتم تا ببينم در اين وبلاگِ گروهي، که نويسندگانِ آن در دنياي واقعي بستگان و دوستانِ يکديگر هستند چه مي‌گذرد. نتيجه رسماً تأسف آور بود: هيچ! در موردِ خودِ من، در طولِ چند ماهِ گذشته مقاديرِ زيادي مسائلِ شخصي مانع از نوشتن در اين وبلاگ و حتا خواندنِ آن بود -احتمالاً ديگران هم در اين وانفسا وضعيتي مشابه دارند. در اين ميان حرف‌هايي مي‌ماند که شايد گفتن‌شان از نگفتن بهتر باشد.

1- اگر سري به وبلاگِ شخصيِ من (آرمستوري دات کام) زده باشيد، متوجه مي‌شويد که غير از دو دوره‌ي کوتاه مدت، تقريباً هر روز دستِ کم يک يادداشت در آن وبلاگ نوشته‌ام. پس مشکلِ خودِ من کم‌کاري يا نداشتنِ حرف نيست. مشکلِ اصلي اين‌جاست که هنوز نتوانسته‌ام تمايزي بينِ حرف‌هاي گفتني در وبلاگِ شخصي و گروهي پيدا کنم. پس خيلي ساده همه‌ي حرف‌هايم را در وبلاگِ شخصي مي‌زنم.
پيامِ تبليغاتي: در اين مورد شديداً از هر راهنماييِ شما استقبال مي‌کنم.

2- مهم‌ترين مشکلِ هم-آوا اين است که -با کمي شرمندگي- خواننده ندارد! در واقع بايد بگويم که خواننده‌هاي اين وبلاگ تقريباً همان نويسندگان‌اش هستند. در تمامِ مدتِ عمرِ اين وبلاگ، کامنتي از کسي خارج از حلقه‌ي هم-آوا نديده‌ام؛ و اگر هم بوده، کامنتي تبليغاتي بوده، يا نوشته‌اي از يک بيمارِ دچارِِ عقده که مي‌خواسته حضورِ سبز و سفيد و فسفري‌مان را به وبلاگِ درويشانه‌اش ببريم و نوشته‌هايي را از خليل جبران يا پائولو کوئيلو يا علي شريعتي (که از سايت‌ها يا اي-ميل‌ها کپي کرده) بخوانيم و حتماً نظر هم يادمان نرود.

3- غير از اين، هم-آوا نويسنده هم ندارد! از ميانِ اساميِ رديف شده در ستونِ سمت راست، کم‌تر از نصفِ آنان در اين وبلاگ مي‌نويسند و عده‌ي کم‌تري واقعاً «مي‌نويسند». نوشتن در وبلاگ، کپي کردنِ مطالبِ جالب يا رايزني درباره‌ي تشکيلِ صندوقِ مهرِ محسن نيست. البته صندوق فقط يک مثال است؛ مي‌خواهم بگويم از نظرِ من اين نوشته‌ها متنِ وبلاگي نيست و نويسنده‌اش هم نويسنده‌ي وبلاگ نيست.

4- مشکلِ ديگرِ هم-آوا، مشخص نبودنِ کارکردِ آن است. وبلاگِ گروهي چيزي‌ست نه مثلِ يک کنفرانس يا گروهِ خبريِ دوستانه. اگر هم-آوا قرار است چنين نقشي را بازي کند، بايد براي کساني که اسم‌شان را در گوشه‌اي از آن گذاشته‌اند و مهم‌تر از آن براي بازديدکنندگان و خوانندگانِ خارج از اين حلقه مشخص باشد؛ نه مثلِ حالا که بي‌صاحب و هاج-و-واج مانده، و گردانندگان و خالقان‌اش هم نمي‌دانند که اصلاً چه نقشي قرار است براي‌شان بازي کند. اين موضوع باعثِ بي‌انگيزگي نويسنده‌ها مي‌شود. اگر گمانِ ما اين است که در اين وبلاگ هيچ محدوديتي در نوشتنِ هيچ چيزي قائل نباشيم (که آن هم به جاي خود محترم است)، آيا بهتر نيست که اين را برايِ خوانندگان هم آشکار کنيم؟

چگونه هم آوايان فيل شكار كردند

2007-03-06T10:18:00.000+03:30

سلام
دو هفته اي هست كه مي خواهم اينجا چيزي بنويسم اما بدليلي كه خودتان بهتر مي دانيد( و به همان دليل نمي نويسيد)ننوشتم تا امروز

صندوق مهر محسن از ابتداي هفته منحل شد تا صحه بگذارد به اينكه در سرزمين مادري ما كار
گروهي يعني كشك

اين روزهاي آخر اسفند به اين فكر مي كنم كه كاش آدمي وطنش را همچون بنفشه ها مي شد با
خود ببرد هركجا كه خواست و كاش بي غيرت نمي گفتند آنكه را نمي خواست وطنش، سرزمين مادري‌اش باشد همچون بنفشه ها

ديشب از تجريش تا سهروردي 12 سطل زباله مكانيزه شهرداري را آتش زده بودند(فيلم و عكسش هم موجود است) اين يعني جلوه متمدنانه اعتراض در ايران نوين. معلمان عزيز امروز مهمان مجلسند و زنان جسور هم همچنان مهمان بازداشتگاه پيدا كنيد پرتقال فروش را

چهارشنبه سوري امسال چه آتشي خواهند سوزاند هموطنان!!! كي مي‌آد بريم آتيش بازي؟؟

هم آوا كه تركيده چوپانش غمباد گرفته ببيي هاش هم بع بع نمي كنن پس من چرا اينجام؟؟

شاد باشيد

اشخاص مختلف چطور فیل شکار می کنند؟

2007-02-12T22:58:00.000+03:30

ریاضیدان ها
ریاضیدانها به آفریقا می روند ، هر موجودی که فیل نیست کنار می گذارند و سپس یکی از آنها را که باقی مانده است می گیرند
البته ریاضیدانهای با تجربه ، ابتدا سعی می کنند تا ثابت کنند حداقل یک فیل در آفریقا وجود دارد آنگاه به آنجا می روند
استادان ریاضی ، با تجربه ، ابتدا ثابت می کنند حداقل یک فیل در آفریقا وجود دارد و سپس پیدا کردن و شکار آن را به عنوان تمرین برای دانشجو باقی می گذارند

مهندسان نرم افزار کامپیوتر
این دسته شکار فیل را بر اساس اجرای الگوریتم زیر انجام می دهند

گام یک: برو به آفریقا
گام دو: از دماغه رود نیل ( جنوبی ترین نقطه آفریقا ) شروع کن
گام سه: به سمت شمال حرکت کن و هر منطقه را از غرب به شرق بپیما

گام چهار: در هر گذر
الف – هر حیوانی را که می بینی شکار کن
ب – آن را با فیل مقایسه کن
ج – اگر با هم برابر بودند کار تمام است و گرنه برو به گام 3
برنامه نویسان با تجربه ، ابتدا یک فیل را در قاهره (شمال آفریقا) قرار می دهند تا مطمئن شوند که الگوریتم فوق خاتمه می یابد

اقتصاددان ها
اقتصاددان ها فیلی را شکار نمی کنند ، زیرا اعتقاد دارند که با ایجاد بازار آزاد و دادن پول به اندازه کافی به فیلها ، خودشان ، خودشان را شکار می کنند

سیاستمداران لیبرال
از آنجا که این دسته معتقدند که همه موجودات راست می گویند لذا اولین حیوانی را که می بینند شکار کرده و می گویند که این فیل است! و نظر هر کسی قابل احترام است لذا اینها درست می گویند

سیاستمداران دموکرات
ابتدا شکار کردن فیل را به رای گذاشته اگر حائز اکثریت آرا بشود آنگاه به نیروهای مردمی دستور شکار آن را می دهند

سیاستمداران دیکتاتور
هر چه دیکتاتور بگوید همان است! پس اولین موجودی که به شما بدهند فیل است

سیاستمداران آمریکایی
ابتدا با استفاده از رسانه های گروهی نشان می دهند که فیل ها یا تروریست هستند یا در حال تهیه بمب هسته ایی! سپس با متحدانشان به آفریقا لشکر کشی می کنند . پس از اشغال کامل قاره سیاه ، اعلام می کنند که هیچ فیلی اینجا نبوده است! و اینها اشتباهات اطلاعاتی سازمانها سیا و همکارانش بوده است

برخی دیگر از سیاستمداران
به هیچ وجه فیل را شکار نمی کنند . اما آنها فیل هایی را که شما گرفته اید بین مردمی که به آنها رای داده اند تقسیم می کنند

روانشناسان
اینها ابتدا شما را هیپنوتیزم کرده و به شما می قبولانند که آنها فیل شکار کرده اند . پس از بیداری نیز به شما می گویند که اگر الان فیل نمی بینید یا شیزوفرنی شده اید یا دچار توهم در ضمیر ناخود آگاه خود

وکلای حقوق
وکلا فیل شکار نمی کنند . ولی دور گله فیلها می گردند و در مورد اینکه هر کدام از فضولاتی که بر روی زمین ریخته متعلق به کدام فیل است ، بحث می کنند
البته اگر کسی آنها را استخدام نماید می توانند بر اساس شکل و رنگ یکی از همان فضولات ثابت کنند که کل گله به موکلشان تعلق دارد

معاونین بخش مهندسی ، تحقیق و توسعه
اینان خیلی سعی می کنند که فیلی را شکار کنند ، اما کارمندانشان به آنها اطمینان می دهند که تمام فیلهای موجود قبلا شکار شده اند

مامورین کنترل کیفیت
اینها به فیلها کاری ندارند ، بلکه دنبال اشتباهات سایر شکارچیان می گردند

صندوق مهر محسن و نکاتی چند …

2007-02-08T21:55:00.000+03:30

در ابتدا می خواستم از دور اندیشی محسن عزیز در زمینه مسائل مالی این جمع دوستانه و همچنین از احساس مسئولیت و پیگیری بسیار مداومش به نوبه خودم تشکر کنم . اما در اینجا بیان چند مطلب را لازم می دانم :

1-با توجه به تجربه هایی که در این زمینه دارم در صندوقهایی با این شیوه افراد در ماههای اول مشارکت کرده و سهم خود را واریز میکنند اما بعد از چند ماه آنانی که در ماههای قبل وام گرفته اند بی خیال شده و سهم خود را منظم نمی دهند و این می تواند روال صندوق را دچار مشکل کند .

2- اگر فرض کنیم این اتفاق نیفتد و همه به موقع سهم خود را بدهند آنهایی که جزء آخرین افراد لیست قرار می گیرند وام دلچسبشان نخواهد بود .

3- مبلغ شارژ نیز برای هر نفر زیاد است البته این موضوع با توجه به شرایط افراد مختلف شاید متفاوت باشد

مهرتان پاینده

چرا صندوق

2007-02-07T19:10:00.000+03:30

با سلام به همه دوستان خوبم در هم اوا
در این چند روزه که از عمر صندوق میگذرد برخوردهای متفاوتی با صندوق صورت گرفت
بعضیها مثل لیلا وامید کاملا قضیه رو جدی گرفتند ودر لحظات ابتدایی فراخان واریز پول این کار رو انجام دادند
بعضیها قضیه رو کاملا شوخی گرفتند واصلا توجهی نکردند تا بالاخره تماسهای مکرر من باعث شد که مجاب بشوند
بعضیها هم که تا این لحظه هنوز توجهی نکردند که دلایلشون رو نمیدونم
اون لحظه ای که به فکر این صندوق افتادم دوهدف داشتم
یکم این که ماتا حالا کار مالی جمعی انجام نداده بودیم و می خواستم تست کنم که به چه اندازه توان این کار روداریم
دوم این که یه سپرده هر چند کوچک برای اعضا صندوق تهیه بشود که هر موقع دوست داشتند از اون بتوانند استفاده کنند
اما در حین انجام کار اتفاقی افتاد که منو به فکر فرو برد که ماحتما باید به لحاظ مالی کمک هم باشیم
متاسفانه تقریبا دو هفته قبل ماشین پراید الله یار رو از جولوی دفترش دزدیدند اتفاق بسیار بدی بود به غیر از اینکه خوب چند ملیون ماشینو دزدیدند ضر به بزرگی هم به زندگی الله یار زدند در واقع الله یاربه سبب نوع کارش وابستگی بسیار شدیدی به وسیله نقلیه داره به همه اینها وضعیت نسیم رو هم اضافه کنید.حالا خودتون متوجه میشید که چه اتفاق بدی افتاده .البته ماشین بیمه بدنه داره وبیمه بخشی از خسارت رو میده ولی حد اقل سه ماه طول میکشه تااین اتفاق بافتد
ابتدای هفته ماشین پیدا شد
البته بهتر بود که پیدا نمیشد جون هر انچه از ماشین میشد با باز کردن پیچ بردارند برده بودند حالا درد سر چند تاشد ولی باز هم الله یار تنهاست
حالا خودتونو بزارید جای الله یار
اگر ما همت مالی داشتیم وعادت داشتیم که کار مالی برای هم انجام بدیم خیلی راحت میتونستیم کمکش کنیم
حداقل فعلا کارش در بره تا بعد مشکلش حل بشه
گرچه الله یار به هیچ وجه به این کار نیاز نداره ومن فقط اینو گفتم که هم خبرو داده باشم وهم بگم که ممکنه برای هر کدام از ما دردسری مشابه تولید بشه.ولی واقعا ما نمی تونیم به هم کمک کنیم ؟
این راز ایجاد این صندوقه
ما به غیر از این که باهم دوستیم میتونیم کمک هم هم باشیم این پیشنهاد بدیه ؟
مشابه همین مشکل برای یکی دیگه از بچه های هم اوا هم اتفاق افتاده نیاز به پول فقط برای دو سه روز
واقعا دوست ندارم هیچ کدام از این اتفاقها تکرار بشه ولی اینده ابستن حوادث بدیه هوشیار باشید وبه حلقه های زنجیر فکر کنید
چون
هیچ چی ملاک هیچ چی نیست

لیست دریافت

2007-01-27T17:46:00.000+03:30

لطفا جهت جلوگیری از تداخل به لیست زیر دقت فرمایید بعد زمان دریافت وام را مشخص فرمایید
بهمن 85 تحسین
اسفند 85 لیلا
فروردین 86 فرید
اردیبهشت 86 امید
خرداد 86 مهرداد
تیر86
مرداد 86
شهریور 86 مانی
مهر 86
ابان 86 بیزن
اذر 86
دی 86
بهمن 86
اسفند 86
فروردین87 محسنl

بازهم محسن

2007-01-24T20:34:00.000+03:30

بالا خره همه در صندوق مهر محسن عضو شدن البته بماند که چجوری از زبان خوش گرفته تا تهدیدو ریش گرو گذاشتنو ...
کار صندوق از ابتدای بهمن 85 شروع میشه
تعداد اعضا 15 نفر به شرح زیره
ماهان
مانی
مهرداد
بهزاد
فاطی
لیلا
بیزن
فرید
وحید
امید
قلعه
تحسین
احسان
ندا
محسن
یکم لطفا خودتونو برای واریز وجه اماده کنید
دوم ازبهمن 85 تافروردین 87 هرماهی روکه دوست دارید جهت دریافت موجودی صندوق انتخاب بفرمایید
سوم سود صندوق با توافق خودم به 10 درصد کاهش پیدا کرد
چهارم کامنت سریعتر جاگیری بهترالبته برای اینکه معلوم بشه کیا به هم اوا سرمیزنن شروع کامنت گذاری از ساعت 24رو پنج شنبه یعنی فردا قابل قبول میباشد فکراتونو بکنید
منتظرم

اندر باب ان عزیز بی مثال

2007-01-24T20:17:00.000+03:30

یادم میاد خوابگاه که بودیم یه رفیقی داشتیم بچه تهرون بود.خدایی از اون تهرونیای کار درست.یه چیزی از اون هیچ وقت یادم نمیره.ادمهای تازه وارد هر وقت وارد اتاقمون میشدن نه این که خیلی خوش صحبت بود باهشون گرم میگرفت وخلاصه تو بچه کجاایو من کجاییمو....سرتونو درد نیارم میرسید به ادرس پرسیدن. اون بنده خدا که به راحتی ادرس میدادوبماند که بعد ها متوجه شدیم که مثلا توی فلان عید یه چند روزی خرابه طرف شده.اما اما امان از اون بچه تهرون همچین با اشتیاق شروع میکرد به ادرس دادن
میگفت از همینجا میری ترمینال همدان صاف میبرنت تهران کجا پیاده میشی ای باریکلا ترمینال غرب راست دماغتو که بگیری میدان ازادی معلومه رسیدی میدان یه راست می ایی سمت انقلاب اهان یه چیزی رو همین الان بهت بگم در خونمون ابیه نه این که بابام استقلالیه یک ابیه تندی به این در زده که توتهرون تکه اخ وقتی بابابام استادیوم میریم ما رومیبره سمت ابیا ما هم که قرمزیم هی حرص میخوریم جان تو جان به لب میشم تابر میگردیم می گی نرم باهش خیطه بابا تو بابامو نشناختی یک سیبیلی داره این هوا بعد هم خدا وکیلی براش افت کلاس داره من نرم تو استادیوم تابلومیشه سمت ابیا که میریم چاکرم مخلصمه که حواله است یعنی خیالتو راحت کنم فوتبال موتبال یخده همش جیغو دادو فحش دادنه که براست یادمه فوتباله ایرانو چین مارو برد استادیوم اقا ما هی داد زدیم ایران اینا هی داد زده استقلال هی ما هوار زدیم هی
خدایی سرم دردگرفت سرتونو درد نیارم اینقدر حرف میزد از باباشو از حیاطو از اون در ابیه کذایی که اصلا طرف یادش میرفت که اصل قضیه چی بود

حکایت این لپ لپ ما هم خدایی همینه حیدری بنده خدا مجری شبکه 2 برنامه گفتگوی خبری ازش میپرسه اقای ...قبول دارید که میگن دولت شما در کار ها احساسی عمل میکنه
جواب .البته احساسات که چیز بدی نیست ادم اگر احساس نداشته باشه که میمیره اصلا مردم ما ادمهای احساسی هستند ...بماند
سئوال دولت شما متهم میشه به استفاده نکردن از نیروهای متخصص
جواب اقا این حرفا چیه اصلا ماخود ما ادم متخصصیم مضافا این که اصلا با ادمهای متخصص رفت وامد داریم خانه هم میریم شام با هم میخوریم در مجالس با ادمهای متخصص مینشینیم شب نشینی پیش هم میریم ...الله واعلم
سوال این قضیه گرانی رو توضیح بدید
جواب طبق نظر بانک مرکزی 310 قلم کالای اساسی خانوار رشد 9/11در صدی داشته مثلا یخچال لوازم خانگی اصلا رشد نداشته و...یکی نیست بگه اقای ...کالای اساسی خانواده محروم ایرانی 50 قلم هم نیست شکم مردمو چاره کن کسی هر روز که یخچال نمی خره
اقا ما سر درد گرفتیم خودتون قضاوت کنید

هيچ فرقي نمي كنه

2007-01-21T22:04:00.000+03:30

اندازه غول باشم اگر ، يا قد بادام كوچولو ، وقتي چراغ خاموش بشه ، هم قد همديگه مي شيم .

پولدار بشيم مثل يه شاه ، فقير بشيم مثل گدا ، وقتي چراغ خاموش بشه ، ارزشمون يكي مي شه .

سياه ، قرمز و بنفش ، نارنجي و زرد و سفيد ، وقتي چراغ خاموش بشه ، همه يه رنگ ديده مي شيم .

شايد بهتر باشه خدا ، براي درست كردن كارا ، چراغ ها رو خاموش كنه .

(شل سيلور استاين )

جهت اطلاع

2007-01-17T19:53:00.000+03:30

لغو مجوز «گور به گور»
پس از لغو دائم مجوز «خروس» نوشته ابراهيم گلستان، «ميرا» نوشته كريستوفر فرانك با ترجمه ليلي گلستان و دختري با «گوشواره مرواريد» نوشته تريسي شواليه و ترجمه گلي امامي و چندين كتاب ديگر، مجوز دائم انتشار «گور به گور» نوشته ويليام فاكنر با ترجمه‌ نجف دريابندري نيز لغو شد.
مجموعه داستان «گور به گور» اولين‌بار در تابستان سال ۷۱ و تجديد چاپ آن در سال ۸۳ از سوي نشر چشمه منتشر شده است.
طبق گفته‌ي ناشر مجوز دائم كتاب، لغو و اعلام شده است كه در چاپ چهارم و نوبت‌هاي بعدي، با اصلاحاتي منتشر شود، كه اصلاحات مورد نظر نيز انجام شده است.
در حال حاضر نسخه‌هايي از چاپ سوم «گور به گور» در بازار موجود است

صندوق مهر محسن

2007-01-17T18:35:00.000+03:30

در راستای این مسئله که هم اوایان هیچ وقت با هم تعامل ریالی نداشته اندو الحمدولله همه دستشون به دهنشون میرسه پیشنهاد میشود صندوق مهر محسن تشگیل گردد
مدیر عامل محسن
اعضای هیات مدیره ندارد
حسابدار ندارد
دبیر ندارد
کاغذ بازی هم ندارد
ضامن اجرایی محسن باسرمایه اولیه 500000000ریال البته اگه نگرانید به تومن هم میتونید بخوانید
اهداف
ساده است ابتدای هر ماه مبلغ ................ریال به حساب من واریز میکنید وپنجم هر ماه من به حساب یک کدام از شما که دلم بخواهد کل مبلغ رو میریزم
نتیجه: نه تو کار نیارید این کار حتما باید انجام بشه حتی اگر یک نفری باشه
یکم -جای خالی رو بامبلغ پیشنهادی پرکنید
دوم- هرکسی که کامنت بزاره به معنای قبول پیشنهاده
سوم -سود پیشنهادی چهارده درصد خالص بدون هزینه کاغذ بازی
چهارم تاپنجم دی ماه حتما پاسخ بدید ضمنا به همه خبربدهید
پنجم -مبلغ پیشنهادی من 500000ریال
ششم- ورود برای عموم ازاد نیست فقط هم اوا

اندر باب زرنگي ايراني

2007-01-16T07:56:00.000+03:30

يادداشت زير از محمد رضا نيكفر حاوي اشاره اي ظريف يه يكي از مهمترين ويژگيهاي زندگي ايراني ست. نيكفر البته در طي مقاله هاي ديگري در طي اين سالها اين چنين مفهومهايي را به دقت تبيين كرده است. و اين يادداشت را بيشتر براي راديو زمانه نگاشته است. ... طبعا چون امكان لينك به راديو زمانه نبود. اصل متن را اينجا آوردم. متن مال بخش انديشه راديو زمانه در تاريخ 22 دي ماه است.

***

بی آنکه بخواهیم قاعده‌ای جهان‌روا وضع کنیم، می‌توانیم مدعی شویم هرگاه مردمی از خردورزی در پهنه‌ی عمومی منع شوند، یعنی نتوانند در مورد اموری که به عموم آنان مربوط می‌شود بیندیشند، نظر دهند و برای بهبود آنها دست به تأسیس و تغییر زنند، محتملا در حیطه‌ی خردوزری خصوصی نیز چندان دستاوردی نخواهند داشت.

خردورزی خصوصی و عمومی

تفکیک میان خردورزی خصوصی و عمومی به کانت برمی‌گردد. پیشتر منظور وی را از این تفکیک با این مثال روشن کردیم: اگر یک اقتصاددان از علم خویش بهره گیرد برای آنکه در بازی بورس برنده شود یا در مقام یک مدیر از سرِ جاه‌طلبی وظایف محوله را به خوبی انجام دهد و با زیرکی کار خویش را پیش برد، از عقل خویش استفاده‌ی خصوصی کرده است، اما اگر مثلا مقاله‌ای بنویسد و به مردم در مورد وضعیت کلی اقتصاد کشور یا گوشه‌ای از آن توضیح دهد، و فراتر از آن اگر بر آن شود با طرح انتقاد خود به وضعیت موجود حرکتی را برانگیزد، مثلا حزبی تأسیس کند، تا بلکه با جنبشی مردمی سیاست اقتصادی بهبود یابد، خرد خویش را در پهنه‌ی عمومی به کار بسته است.

اختناق پداگوژیک

با نظر به جامعه‌ی ایران به سادگی می‌توان پی برد چرا و چگونه محدودیت در خردورزی عمومی به سستی در خردوزری خصوصی می‌انجامد. به یکی از عاملها اشاره می‌کنیم: تعلیم و تربیت در ایران، چه در پهنه‌ی خانواده، چه در مدرسه چه در پهنه‌ی عمومی اجتماعی تابع وضعیت سیاسی است. اختناق سیاسی و فرهنگی باعث اختناق پداگوژیک می‌شود. فرد، مستقل، متکی به نفس، سربلند، جسور، دارای فهم و زبان و منطقی روشن و برخوردار از فانتزی و ویزیون نمی‌شود. او حرفش را مستقیم نمی‌زند، نظری را که دارد پی نمی‌گیرد، خودش را و دیگران را جدی نمی‌گیرد، دشنام می‌دهد، اما انتقاد نمی‌کند، می‌آموزد که چیزی را تصرف کند، اما نمی‌آموزد که مسئول چیزی باشد، به او این حس القا نمی‌شود که برای جهان مهم است که او کیست و چه می‌اندیشد. او فقط برای خودش انتخاب می‌کند، نه برای یک جامعه، نه برای یک جهان. او آب زیر کاه می‌شود. از داستان زمانه این را درمی‌یابد که زبان سرخ چگونه سر سبز را بر باد می‌دهد. او دورو می‌شود. او وقتی موفق می‌شود که در مفهوم ایرانی کلمه "زرنگ" باشد. در هیچ کلمه‌ای چون "زرنگی" رذایل ملی ما متبلور نشده است.

متناقض‌نمایی زرنگی ایرانی

زرنگی تلاش برای بقاست، تلاش برای روی آب ماندن است، تلاش برای بالاکشیدن خود است. زرنگی ایرانی پدیده‌ای متناقض‌نماست، زیرا تلاش برای پیشبرد کاری یا رسیدن به هدفی با کمترین تلاش است. زرنگ ایرانی بی‌عُرضه و ساده‌لوح می‌نامد کسی را که درستکار باشد، در صف نوبت مانَد، رعایت دیگران را کنَد، زحمت کشد و بر خود چیزی را روا نداند که بر دیگران می‌داند و برعکس برخود چیزی را منع نکند، که بر دیگران می‌کند.

فرصت‌طلبی

اختناق و نکبت استبداد مشوق دورویی و زرنگ‌بازی است، بقای استبداد هم به نوبه‌ی خود تا حد بسیاری به فرصت‌طلبیِ زرنگهای ایرانی برمی‌گردد. با زرنگی همه چیز قابل تحمل می‌شود. می‌شود گلیم خود را از آب کشید، موفق و راضی بود، آنجایی که لازم باشد با زرنگی از وضع موجود اعلام حمایت کرد و در جایی دیگر خود را مخالف نشان داد.

زرنگی نظام و شکاف در نظام زرنگی

رژیم هم زرنگی‌های خود را دارد. همه با زرنگی سر یکدیگر کلاه می‌گذارند و این وضعیت تا جایی ادامه پیدا می‌کند که جا برای همه‌ی زرنگها نماند. امکان زرنگ‌بازی تمام می‌شود. زرنگیِ نظام به پایان خود می‌رسد و نظامِ زرنگی شکاف برمی‌دارد.

زرنگی به‌عنوان فضیلت

نمی‌توان در یک نفس هم از فضایل ملت گفت هم از رذایل آن. از این یکی که بگوییم از آن دیگری غافل می‌شویم. زرنگی ایرانی بر این قاعده یک استنثنا می‌گذارد، زیرا این صفت هم فشرده‌ی رذایل است هم فشرده‌ی فضایل. «من این مُرَقّعِ پشمینه بهر آن دارمکه زیرِ خرقه کشم مِی، کسی گمان نبرد»مِی کشیدن در زیر مرقع پشمینه زرنگی‌ای است سخت ستودنی. آفرین بر این "حافظِ" زرنگ ما باد!این وجه دیگر از متناقض‌نمایی زرنگی ایرانی، یعنی این که هم فضیلت است هم رذیلت، شاید در روزگاری برآیندی مثبت داشته است. اما در روزگار ما که فضیلت در روشن‌بینی و صراحت و شجاعت مدنی است، به تباهی بیشتر می‌انجامد.

ایمان و تکنیک

در جامعه‌ی زرنگها استعدادها خشک می‌شوند، زیرا هیچ نبوغی به مرتبه‌ی زرنگی نمی‌رسد. آنان که تلاش می‌کنند، سرانجام درمی‌یابند، موفقیت نه با زحمت بلکه با زرنگی به دست می‌آید. با زرنگی البته نمی‌توان هنرمند شد، دانشمند شد، فعال جامعه‌ی مدنی شد. با زرنگی نمی‌توان کتاب خوب نوشت. دانش و اخلاق و مدنیت با زرنگی به دست نمی‌آید. اگر همه زرنگ باشند و نظام هم با زرنگی کار خود را پیش برد، در بهترین حالت فقط مدرنیزاسیون مصرفی پیش خواهد رفت. آنگاه جمهوری اسلامی نماد زرنگی ایرانی برای ترکیب ایمان و تکنیک خواهد شد.

پرسش کانونی در ایران این است: از این باتلاق با کدام زرنگی می‌توان خود را بیرون کشید؟

درباره ما

2007-01-14T14:23:00.000+03:30

این متن را برای قسمت "درباره ما"( گوشه سمت راست بالای وبلاگ) نوشته ام. پس اگر نظری دارید درباره آن بدهید و یا اگر با نفس وجود آن در وبلاگ مخالفید نیز ابراز کنید. ور نه به اتکای آنکه ما برای آن وقت گذاشتیم و با التماس از دوستان متصدی وبلاگ، آن را در وبلاگ بارگذاری خواهیم کرد.

******

ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم / جامه کس سیه و دلق خود ازرق نکنیم

عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است / کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنیم

شاه اگر جرعه رندان نه به حرمت نوشد / التفاتش به می صاف مورق نکنیم

خوش برانیم جهان در نظر راهروان / فکر اسب سیه و زین معرق نکنیم

گر بدی گفت حسودی و رفیقی رنجید / گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم

حافظ ار خصم خطا گفت نگیریم بر او / ور به حق گفت جدل با سخن حق کنیم

ما که هستیم؟ آیا نام ونام خانوادگی کافی است که نشان دهد ما کیستیم . شماره شناسنامه نیز حتماً لازم است. باز هم ممکن است اشتباه شود. پس لطفاً کد ملی تان را نیز بگویید. اگر لطف کنید و آدرس دقیق را نیز بنویسید به نظرم دیگر مشخص شود که کیستید.
اما هیچ یک از اینها نشان نمی دهد که ما کیستیم. چرا که احتمال اینکه نام من احسان باشد یک در چند میلیون بوده است.يعني ممکن بوده است که من هر نام دیگری داشته باشم یا هر شماره شناسنامه دیگری یا هر کد ملی دیگری، پس هیچ یک از اینها نمی گوید که ما کیستیم. بنابراین از نوشتن نام وسایر مشخصات می گذریم تا بدانیم حقیقتاً ما کیستیم.

در میانه دهه هفتاد یکدیگر را یافتیم و با هم زیستیم. دانشجو بودیم و محفلمان خوابگاه و خانه دانشجویی. در پایان دهه هفتاد فارغ التحصیل شدیم و زندگی را آغاز کردیم.
هر چه در راه زندگی بیشتر قدم گذاشتیم از هم دور تر شدیم. فاصله دیدارها طولانی تر شد و هم دلی ها و درد و دل ها گاه به گاه. اما ما که طاقت دوریمان نبود باز یکدیگر را یافتیم اما اینبار در دنیایی مجازی که تصویری از زندگی حقیقی ما داشت. این بود که هم آوا را بنیان نهادیم تا دوستی مان را پایدار نگاه داریم و تاریخش را به تاریخ مکتوب دنیا پیوند زنیم. آمدیم تا نشان دهیم که هنوز می توان گروه های دوستی را نگاه داشت و تکنولوژی را ، که تا کنون جز غربت دلها رهاوردی نداشته است، افسار زدیم تا به خدمت قربت دوستان آید.
حال با مرور زمان جمع دانشجویی هم آوا ماندگارتر و بزرگتر شده و شاهد نسل دوم خود است. هم آوایان دیروز امروز پدر شده اند و نام همسرانشان و خواهران و برادرانشان در میان دیگر دوستان قدیمی شان آمده است که شیخ اجل می فرماید: " برادر هم دوست به!".
امروز نگاه ما به آینده مان بیشتر از هر زمان دیگر بلند پروازانه است. نام ما گویای حال ماست. ما هر چه هستیم هم آواییم. اگر می خواهید آوای مان را بشنوید نگاهی به وبلاگمان بیفکنید که انعکاس آوایمان هر روز در آن طنین انداز است.

بیار باده که ایام غم نخواهد ماند / چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند
چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است / چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند
سرود مجلس جمشید گفته اند این بود / که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند
بر این رواق زبرجد نوشته اند به زر / که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

فكر تازه

2007-01-12T14:33:00.000+03:30

مي گويند : « فكر تازه اي بكن ببين چه بازار خوبي داره »

من چتري درست كردم از كاغذ ، اما كسي نخريد .

آدامسي ساختم كه دوباره بشود استفاده كرد ، كسي آن را نخريد .

بستني خردلي درست كردم ، هيچكس آن را نچشيد .

حالا قايقي ساختم با آب رويي در ته آن ،

اين ديگر چيزي است كه همه احتياج دارند .

چون اگر آب بريزد توي قايق ،

در پوش آن را بر مي داريم تا خارج شود .

شل سيلور استاين

اوركات و جلاي وطن

2007-01-09T12:59:00.000+03:30

1- دیروز به لطف مانی توانستم سری به ارکات بزنم. مدتها بود که به آن سر نزده بودم و احساسم دقیقاً مانند زمانی بود که تازه تب ارکات فراگیر شده بود. دیدن عکس دوستان، لذت یادآوری خاطرات گذشته، بازگشت به دورانی دور و زندگی سپری شده، حسی درهم و مبهم برایم ساخت که نتیجه اش را تنها باید چشید تا دانست چه مزه ای دارد.
در حال ارکات گردی بودم که نام یکی از دوستانی را که چند ماه پیش به صورت اتفاقی در خیابان فلسطین دیدم، در کنار نام ایالت فلوریدا دیدم. باور نکردم به سراغ وبلاگ شخصی اش رفتم و دیدم حقیقت دارد. چند ماهی بود که از ایران رفته بود. نگران شدم، فهرست دوستان ارکاتی ام را بازکردم و شروع کردم به مرور نامها و اقامت گاهها. نتیجه غیر قابل انتظار بود. بودند باز هم کسانی که اخیراً جلای وطن کرده بودند. و چقدر دردناک بود دیدن نام این دوستان در کنار نام آنها که مدتها است رفته اند.
هر روز فهرست رفتگان بلندتر می شود. حسی که داشتم ترکیبی بود از غم، نوستالژي و شادی. غم از دست دادن دیدار دوستان، نوستالژی خاطرات خوب گذشته و شادی اینکه به آنچه می خواستند رسیدند.

2- جامعه انسانی نیز چونان بدن انسان است. هر کس مسئولیت کار در ارگانی را به عهده دارد. عده ای مسئول ایجاد حرکتند. عده ای کار تسویه انجام می دهند. عده ای انرژی می سازند و عده ای نیز به مثابه مغز این بدن عمل می کنند و نتیجه خروج دوستانمان تنها از دست دادن سلولهای مغزی است. جامعه ایران، روز به روز مغزش کوچکتر می شود. نهادهایی که کارشان تولید سلولهای مغزی است یا ناکارآمد شده اند و یا مانند دانشگاه شریف و دیگر دانشگاه های تهران کارآمدی شان در خدمت جوامع دیگر است. چرا که هرچه تولید می کنند از کشور خارج می شود.

3- زمانی تب رفتن تنها در میان دانشجویان بود. اما اکنون به میان مهندسان آمده است. بسیار کسان را دبده ام که برای مهاجرت کانادا اقدام کرده اند و بسیاری دیگر اکنون به تکاپوی مهاجرت استرالیا افتاده اند. این قصه دارد همه گیر می شود. اگر همچنان ادامه یابد، پایان محتومش را همه می دانیم.

4- درد پیش آمده بی دوا نیست. ولی افسوس که نوشدارویش در دستان کی کاووسی است که راضی به دادن آن به سهراب نیست.
امیدوارم در تصمیماتشان تجدید نظر کنند.

روزگار غریبی است نازنین

2007-01-07T23:03:00.000+03:30

1-زیر این چرخ کبود چه چرخ و فلک بازی ایه
صدام اعدام شد و ورای مسانل مربوط به زمان و نحوه ی اعدامش حاشیه های جالبی اتفاق می افته از جمله این حواشی موضع گیری کشور ها و گروهای مختلف د رمورد صدام و مرگ اوست
لیبی: سه روز عزای عمومی اعلام میکنه و خبر از ساخت مجسمه صدام کنار مجسمه عمر مختار میده
معاون رئیس جمهور سودان: صدام رو عاشق وطن و ملت عراق معرفی میکنه
فلسطینیها : از صدام همچون یک قهرمان تجلیل کردند
داوود شریان: نویسنده روزنامه الحیات اعدام وحشیانه صدام را طرحی ایرانی میخواند
نویسنده ای دیگر: از صدام به عنوان اسطوره ی عرب و اسلام که مثل قهرمان زندگی کرده و قهرمانانه شهید شده یاد میکند
و آن نویسنده دیگر: صدام را با حلاج مقایسه کرده

براستی که عجب روزگار غریبی است

2- رئیس جمهور احمدی نژاد همچنان در حال ایرانگردی است و عکس سایر افراد هنگام گردش کار میکند و احتمالا هنگام کار گردش
نکتش اینه که:
در ممالک دیگر رئیس جمهورها کشور را می گردانند اما در ایران کشور رئیس جمهور را

* مطلب اول برگرفته از مطلب عطالله مهاجرانی در روزنامه اعتماد ملی است
** مطلب دوم هم طنز مهرداد سر میز نهار
پیروز باشید

شب اورهان پاموك

2007-01-07T08:45:00.000+03:30

به دنبال برگزاري شب هاي بخارا به منظور معرفي نويسندگان مطرح جهان كه حضوري فعال دارند، همچون فرانتسوبل، امبرتو اكو و پتر هانتكه، مجله بخارا چهارشنبه بيستم دي ماه ساعت ۱۷ در محل خانه هنرمندان اقدام به برگزاري شب اورهان پاموك خواهد كرد.

اورهان پاموك پيش از دريافت نوبل ادبي ۲۰۰۶ نيز عنوان مشهورترين نويسنده نسل جديد ترك را از آن خود كرده بود. اين شهرت نه تنها به واسطه رمان هاي پيچيده او كه به سبب بيان متفاوت و نگاه نو به موضوعاتي همچون تغييرات فرهنگي، بحران هاي هويتي، غرب و شرق، سنت و مدرنيته و ... بوده است و سبك روايتي او از نظر اكثر منتقدين با نويسندگاني چون كافكا، بورخس، ايتالو كالوينو و گارسيا ماركز قابل قياس است.
در اين مراسم نويسنده و منتقد نامدار انگليسي، كريستوف دوبلگ درباره "سياست و اجتماع در آثار پاموك "، رضا سيد حسيني درباره "پاموك و ساختار رمان هايش"، دكتر جواد مجابي درباره "پاموك نماينده نسل جديد نويسندگان ترك" سخن خواهند گفت. گورجان تروك اوغلي، سفير تركيه در ايران نيز ديگر سخنران اين شب است و علي دهباشي گزارشي از وضعيت ترجمه آثار پاموك در ايران ارائه خواهد داد. ارسلان فصيحي، خطابه مفصل پاموك را در آكادمي نوبل كه خود ترجمه كرده خواهد خواند و پگاه احمدي بخشي از رمان منتشر نشده پاموك را خواهد خواند. همچنين در اين مراسم فيلمي از زندگي پاموك به نمايش درخواهد آمد.

به نقل از راديو زمانه

امكان لينك دادن به متن اصلي خبر به دليل فيلتر شدن راديو زمانه ممكن نبود.

Return of the Hakim

2007-01-06T09:12:00.000+03:30

در راستايِ اين که ما مدتي نبوديم، فريد خانِ مخبر السلطنه که سالي-قرني يک بار هم سر به کشکولِ ما نمي زد، ناگهان دل اش از دوري ما به تنگ آمد؛ آمد و خواند و نوشت و رازِ مگو از پرده به در افتاد! و چنين شد که همه ي دوستان و هم-آوايان ديدند و شنيدند و دانستند که ما در گير-و-دارِ امورِ مستظرفه اي بوده ايم که اهميتِ آن بر همه -از جمله شيخنا بوالحسن- واضح و مبرهن است. مخلصِ کلام اين که بيانات و مخابراتِ شيخ فريد الدينِ سابق الذکر، تماماً صحيح بوده، و هديه بانو و ما مزدوج شده ايم و از عالمِ مجردات بيرون آمده. و خودِ شيخ بوالحسن -دامت برکاته- شاهد و ناظر است که ما پيش از آن ماجراها، با ايشان در خلوتِ امواج سخن ها رانديم و خبرها داديم و اسرار نهان افشا کرديم؛ و چون نيک بنگريد، سرّي هم در ميان نبوده که نوشتنِ کشکول، همان مختصر قفلي را هم زبان مان داشت، گشوده است.
ناگفته نماند که شيخ بوالحسن به سببِ بصيرتي که در وي است، در همان زمان که ما برايِ آزمونِ قلتِ خون و عادتِ به موادِ افيوني در ديارِ خوزستان به سر مي برديم، موضوع را دريافت و نيمه شبي ما را به فيضِ شنيدنِ صوتِ داوودي اش مفتخر ساخت. خداي اش عمر دهاد.

شانزدهمِ ذي الحجه الحرامِ 1427

دلايل اعدام سريع صدام حسين-2

2007-01-04T13:03:00.000+03:30

توضيح:

با خواندن یادداشت ارجاعی وحید در مورد دلایل اعدام سريع صدام بر آن شدم از زاویه ای دیگر به مساله بنگرم که یادداشت زیر نتیجه آن است. لطفاًً اول يادداشت وحيد را بخوانيد.

***

در این دنیایی که تنها قوانین جنگل در آن حاکم است، شما انتظار دارید با صدام چه کنند. انتظار دارید زمانی که صدام منافعشان را تامین می کرده است، چون سلاح برای کشتن انسانها است و جان انسانها عزیز، منافعش را تامین نمی کردند و سلاح به او نمی دادند. واقعاً فکر می کنید در این دنیا چه خبر است. بیایید واقعیتها را چنان که هست ببینیم.
به نظرم سرنوشت کسانی مانند صدام و چگونگی حل و فصل آن. سیر قدرت گیری و تضعیف او. نوع رابطه دنیا با او در دوره شاه ، در دوره جنگ ایران ، در دوره جنگ کویت، پس از جنگ کویت و در نهایت در سه سال گذشته که او در زندان بوده است و در نهایت در اعدام او، شاهدی است قوی از نوع قوانین حاکم بر دنیا. صدام روزی متحد اصلی امریکا بوده است و زمانی دیگر دشمن او. زمانی به او سلاح داده اند و زمانی بر او بمب ریختند. زمانی برایش به احترام ایستادند و زمانی نظاره گر حلق آویز شدنش شدند.
بیایید از زاویه ای دیگر به مسئله بنگریم. در یادداشت ارجاعی وحید، صحبت از دادگاه بین المللی شده است. فکر می کنید این دادگاه بین المللی زاده کیست؟ زاده همانانی است که متهم یادداشت شده اند. همان امریکاییها و فرانسویهایی که امروز دادگاه فرمایشی صدام را برنامه ریزی کردند همانان دادگاههای بین الملی را ساخته اند. آنانی که خود مبدع حقوق بشرند، حال متهم می شوند که ناقض حقوق بشر شده اند. چرا همیشه می خواهیم در قوانینی محصور باشیم که دیگران ساخته اند. بیایید مبانی قوانین را بشناسیم. ببینیم که انگیزه ایجاد قوانین چه بوده است. چرا که انگیزه ها ماندگارند ولی نوع ارضای آن متفاوت. اینگونه است که روزی دادگاه بین المللی می سازند و روزی دیگر دادگاه محلی در عراق. روزی صدام را بزرگ می کنند و روزی دیگر خوار. روزی به او سلاح شیمیایی می دهند و روزی دیگر به جرم داشتن سلاح شیمیایی به او حمله می کنند.
انگیزه هایی که از آن سخن می گوییم پایدارند. انگیزه کسب قدرت. انگیزه دسترسی به منابع پایدار. انگیزه هایی که موجب می شوند، حق یکدیگر را پامال کنیم. انگیزه هایی که ما را مجبور می کنند دروغ بگوییم، زد و بند کنیم، دزدی کنیم، آدم بکشیم، همان انگیزه هایی است که در دنیا حاکم است.
ما آموخته ایم هر گاه اتفاقاتی از این دست که برای صدام افتاد بیفتد از کنار آن بگذریم. دامن بالا زنیم تا تردامن نشویم. به دیده تحقیر در آن بنگریم، صوفی مسلکی پیشه کنیم و ادعا کنیم که بد کردند که چنین کردند، اگر ما بودیم چنین نمی کردیم و چنان می کردیم. اگر ما بودیم به داد مردم حلبچه می رسیدیم. اگر ما بودیم حق کردها را می گرفتیم. اگر ما بودیم حقوق بشر را زنده می کردیم. اگر ما بودیم داد مردم ایران را می ستاندیم. ولی ما هیچگاه به اینها نمی رسیدیم. چون نتوانستیم صدام را سرنگون کنیم. نتوانستیم به زندان بیندازیمش پس نمی توانستیم آنچه را می خواستیم هیچ گاه عملی کنیم. دلیلی ندارد کسی که هزینه سرنگونی صدام را داده است، به فکر منافع ما باشد و برای خود هزینه جدیدی ایجاد کند. واقع بین باشیم. امریکاییها دیوانه نیستند که این همه هزینه کنند و در پایان به فکر منافع ایران باشند. فرانسویها اگر روزی به صدام هواپیما دادند روزی هم هواپیما را از او گرفتند، حال انتظار نداشته باشید که افتخار سرنگونی صدام را به جرم کارهای قبلی کوچک کنند. انگلیسی ها سالها است که روی گروه های مذهبی سرمایه گذاری و هزینه کرده اند، حال انتظار نداشته باشید زیراب همه آنها را بزنند و مدیرتشان نکنند.

قوانين حاكم بر دنيا تلختر و كثيفتر از آن چيزي است كه ما فكرش را مي كنيم. مشكل اينجاست كه متاسفانه هزاران سال است كه پايدار مانده است. روزي ايران به يونان مي تاخت. روزي فرانسه به آلمان و روزي ديگر امريكا به عراق و افغانستان.

دلايل اعدام سريع صدام حسين

2007-01-04T11:01:00.000+03:30

توضيح:

متن زير نگاه متفاوتي به اعدام سريع صدام حسين دارد. متن مال "روز آن-لاين" امروز است. چون حدس زدم شايد بعضي اين متن را نديده باشند و ارجاع به آن هم با توجه به فيلتر شدن "روز آن-لاين" ممكن نيست، كل متن را اينجا آوردم.

***

دلايل اعدام سريع صدام حسين
تحليل اومانيته از: - پنجشنبه 14 دی 1385

به راستي دليل اعدام سريع صدام چه بود؟ مطمئناً ترس از افشاي دخالت کشورهاي غربي در جنايات اين ديکتاتور به خوبي دلايل نابودي سريع اين شخصيت را قبل از اينکه از مسايل "دردسرساز" سخن بگويد توجيه مي کند.
زماني که دادگاه عالي عراق در روز 26 دسامبر محکوميت به مرگ صدام را در 30 روز آينده تأييد کرد، هيچ کس تصور نمي کرد که وي پس از سه روز اعدام شود. صدام حسين هيچ گاه به خاطر سرکوب کردها در عمليات "انفال" که در جريان آن حلبچه به گازهاي شيميايي آلوده شد و 5000 نفر نيز در اين شهر کشته شدند، محاکمه نشد، درحالي که دادگاه وي توسط دادگستري عراق هدايت مي شد. شتاب در اعدام صدام به خوبي نشان مي دهد که او به شخصيتي مشکل ساز و دست و پاگير تبديل شده بود.

دريغ از يک دادگاه بين المللي!

مطمئناً صدام حسين به عنوان زنداني نيروهاي خارجي مستقر در عراق نمي بايست توسط قوه قضاييه دولت جديد اين کشور که همچنين دست نشانده اشغالگران بود محاکمه مي شد. کمترين حالت اين بود که حداقل يک دادگاه بين المللي مستقل در اين رابطه نظر مي داد. براي يادآوري بايد خاطرنشان کرد که دادگاه ويژه عراق توسط پل برمر، فرماندار امريکايي در عراق، تأسيس گرديد تا به جناياتي که بين تاريخ 17 ژوئيه 1968 [کودتاي حزب بعث] و اول ماه مي 2003 به دست عراقي ها انجام شده [و البته جنايات مرتکب شده در جنگ عليه ايران و حمله به کويت] رسيدگي کند.
واشنگتن جانبداري خود از دادگاه هاي کشوري تحت اشغال نظامي و قرباني يک جنگ داخلي را چنين توجيه مي کند: محاکمه صدام نبايد به هيچ وجه به عنوان يکي از چند مسؤوليت کشورهاي غربي محسوب شود. به همين دليل عليرغم خواست وکلاي صدام حسين و فدراسيون بين المللي حقوق بشر، مسأله محاکمه او در يک دادگاه بين المللي منتفي شد. او ديگر زنده نيست تا براي قتل عام 180 هزار کرد در جريان عمليات انفال و در زمان جنگ عليه ايران محاکمه شود. او ديگر زنده نيست تا براي سرکوب شورش شيعيان در سال 1991 که طي آن هزاران نفر کشته شدند محاکمه شود.

متحد امريکا تا سال 1989

نبايد فراموش کرد که صدام حسين تا سال 1989 يکي از متحدان امريکا و ديگر کشورهاي غربي به حساب مي آمد. در خلال جنگ ايران و عراق، زماني که واشنگتن و متحدان غربي آن دريافتند که حمله عراق به ايران درحال تبديل به يک ناکامي است تصميم گرفتند به حکومت صدام کمک کنند، زيرا برخلاف حکومت عراق به عنوان حکومتي لائيک و غرب گرا، حکومت خميني به مثابه تهديدي عليه منافع غربي ها و يک "جهان آزاد" بود. در سال 1982، ويليام کيسي رييس سازمان سيا به بغداد آمد و يک سال پس از او دونالد رامسفلد به عنوان فرستاده ويژه جرج بوش پدر نيز به عراق اعزام شد. دليل اين بازديدها: اطمينان بخشيدن به صدام و پشتيباني از او عليه حکومت خميني.
ازطرف ديگر، شرکت هاي خارجي، به ويژه فرانسوي، قراردادهاي سرسام آوري را در زمينه هاي مختلف به چنگ مي آوردند. براساس يکي از مدارک آشکار شده مجلس سناي امريکا، معلوم شد که جدا از تسليحات نظامي کلاسيک [هليکوپتر، هواپيماي جنگي، موشک، سلاح هاي سنگين و...]، تعداد 61 محموله "کشت بيولوژيکي" توسط آزمايشگاهي تحت کنترل ارتش امريکا به عراق فرستاده شده است.

سلاح هاي شيميايي غربي

شرکت بکتل، از زيرمجموعه هاي شرکت هالي برتون، کارخانه اي در زمينه توليد گازهاي تسليحاتي شيميايي تأسيس کرد. به علاوه، شرکت ديگري [آلماني- فرانسوي] واقع در استان آلزاس فرانسه شعبه اي را براي توليد گازهاي تسليحاتي در شهر سامرا تأسيس نمود. پس از اينجا به خوبي محرز مي شود که سلاح هاي شيميايي استفاده شده توسط ارتش صدام عليه نيروهاي ايراني و غيرنظاميان کرد حلبچه به کمک شرکت هاي امريکايي و ديگر شرکت هاي غربي ساخته شده است. ازطرف ديگر، مسؤوليت پرتاب گاز خردل بر سر غيرنظاميان کرد نيز به عهده هليکوپترهاي "بل" امريکايي بوده و اين ميراژهاي فرانسوي بودند که موشک هاي "اگزوست" تأمين شده توسط فرانسه را به سوي شورشيان کرد و شيعه شليک کردند.
در مدتي که ارتش صدام که از هرگونه سلاح غربي از هر نوع آن اشباع شده بود به بمباران ها و قتل عام هاي بيرحمانه خود ادامه مي داد، واشنگتن تمامي راه هاي منتهي به شوراي امنيت را بسته بود تا مبادا قطعنامه اي عليه جنايات جنگ عراق تصويب شود. اقدامات واشنگتن تا بدانجا پيش رفت که ابتدا ايران را مسؤول استفاده از بمب هاي شيميايي دانستند.
آري، صدام حسين رازهاي فراواني را با خود به گور برد؛ رازهايي که براي واشنگتن بسيار دردسرساز بود و البته براي تمامي کساني که از "خاموشي" صدام سود مي برند.

مترجم: علي جواهرفروش

alijava_rooz@yahoo.es

زنگ تفريح : كشف ارتباط

2007-01-03T15:28:00.000+03:30

پزشکي درتیمارستان سرکشی میکرد. مردی را میان دیوانگان دید که به نظر خیلی باهوش می آمد. او را پیش خواند و با کمال مهربانی پرسید که: شما را به چه علت به تیمارستان آوردن؟
مرد در جواب گفت: آقای دکتر! بنده زنی گرفته ام که دختر هجده ساله ای داشت. یک روز پدرم از این دختر خوشش آمد و او را گرفت و از آن روز، زن من مادر زن پدر شوهرش شد. چندی بعد دختر زن بنده که زن پدرم بود پسری زایید. برادر من شد زیرا پسر پدرم بود.
اما در همان حال نوه زنم و از اینقرار نوه بنده هم میشود و من پدربزرگ برادر ناتنی خود شده بودم. چندی بعد زن بنده هم زایید و از آن روز زن پدرم خواهر ناتنی و پسرم و ضمناً مادر بزرگ او شد. در صورتی که پسرم برادر مادربزرگ خود و ضمناً نوه ی او بود.
از طرفی چون مادر فعلی من، یعنی دختر زنم، خواهر پسرم میشد، بنده ظاهراً خواهرزاده پسرم شده ام. ضمناً من پدر و مادر و پدر بزرگ خود هستم، پسر پدرم نیز هم برادر و هم نوه ی من است!
آقای دکتر! اگر شما هم به چنین مصیبتی گرفتار میشدید، قطعاً کارتان به تیمارستان میکشید!!!

اندكي از اقتصاد

2007-01-03T13:25:00.000+03:30

گویند که تا پایان امسال افزایش قیمتها ادامه خواهد داشت. دیدیم که آنچه گفتند در ابتدای امسال درباره افزایش قیمتها اتفاق افتاد، پس اعتماد می کنیم به پیش بینیشان برای باقی مانده سال.
گویند اقتصاد نیز علمی است که بر آن اصول و قوائدی جابر حاکم است. چون فیزیک که می گوید هر عملی را عکس العملی است و ردی بر آن نیست، اقتصاد نیز پدیده های مالی جامعه را مدل می کند و عکس العملهای آن را پیش بینی و بر پیش بینی هایش ردی نیست.
به خاطر دارم زمانی که بودجه سال 85 تقدیم مجلس شد. چه بسیار اقتصاددانان که داد بر آوردند که افزایش بودجه های عمرانی بی سابقه و بی معنی است، تزریق دلارهای نفتی به بودجه غیر منطقی است، عدول از اعداد جداول برنامه چهارم خطرناک است و تورم زا و بسیار دلایل و شواهد که مجلسیان را بر آن داشت تا در مورد حتی تصویب کلیات بودجه 85 نیز تشکیک کنند. اما نتیجه چه شد؟
باز سیاست بر اقتصاد چربید. باز آینده یک ساله بر آینده بیست ساله فائق شد. باز کوته نگري، قدرت خود را به دور اندیشی نشان داد. در حالی که اقتصاددانان مجلس که هیچ وجه اشتراکی با اقتصاددانان لیبرال نداشتنند با آنها همسو شده بودند. در حالیکه بدنه اصلی اصولگرایان مجلس با بودجه اعلام مخالفت می کرد، ترس از تصمیم گیری، ترس از شفاف شدن اختلاف مجلس و دولت، ترس از فشارهای خارجی و ترس از تیره شدن روابط سیاسی درون جناحی ، مجلسیان را وادار به تصویب بودجه ای کرد که همه به اتفاق می گفتند بودجه ای خواهد بود تورم زا. توجیه کردند که با ابزارهای کنترلی جلوی تورم را خواهند گرفت. چنان که در مورد سکه و طلا چنین کردند و سوبسید با ارزشی را که سهم بیت المال است و همیان مردم، خرج پایین نگاه داشتن قیمت سکه کردند. توجیه کردند که قدرت بازار داخل آنقدر هست که 40 میلیارد دلار درآمد نفتی را به ریال تبدیل کند و افزایش نقدینگی اتفاق نخواهد افتاد و آن هنگام که بانک مرکزی اعلام کرد که توانایی تبدیل این حجم دلار به ریال وجود ندارد، صدایش را کوتاه کردند.
و ما در پایان سومین فصل از سال هشتاد و پنج، تورم 40 درصدی را با گوشت و پوستمان حس می کنیم. امروز همه می دانند که افزایش حجم نقدینگی ناشی از بودجه های عمرانی ، تزریق ریال بدون پشتوانه، وامهای بی حساب و کتاب، عامل گرانی است. اما کیست که پاسخگو باشد. آن هنگام که اقتصاددانان از اتفاقی صحبت می کردند که برایشان مثل روز روشن بود، هیچ کس به آن ها وقعی ننهاد و امروز آن روز فرا رسیده است که نتیجه تصمیمات اشتباه اقتصادی دولتمردان بر دوش مردم سنگینی کند. امروز نمایندگان مجلس نتیجه سهل انگاری خود را به وضوح می بینند. امروز دیگر ابایی ندارند که در مورد شروع ساعت بانکها دولت را به چالش بکشند اما برای مهار رشد نقدینگی دیگر دیر شده است. با بودجه ای که برای سال 85 تصویب شده است تا پایان امسال رشد نقدینگی سالانه از 40 درصد به 80 تا 90 درصد خواهد رسید و نتیجه آن تورم 80 تا 90 درصدی خواهد بود و آنکه تورم را برای ادامه زندگی اش تحمل خواهد کرد، ماییم.
اکنون که در آستانه بررسی بودجه سال 86 قرار گرفته ایم و کم کم بحثهای بودجه ای به موضوع روز تبدیل می شود، امیدوارم نمایندگان مجلس با تکیه بر تجربه سال قبل و نتایج آن، مصالح جناحی و بخشی را به کناری نهند و چشم به آینده کشوری بدوزند که همه ما می خواهیم هر روزش بهتر از دیروزش باشد.

ماجراي معمار سابق

2006-12-31T21:18:00.000+03:30

بايد خانه جانسون را خراب مي كرديم.

من بولدوزر آوردم ، بيل مكانيكي آوردم ، جرثقيل آوردم ،

سقف را كنديم ، ديوارها را خراب كرديم ،

جاي بخاري را كوبيديم ، لوله ها را كنديم ،

پنجره ها را خرد كرديم ، زنگ ها را پاره كرديم ،

شيرواني را در آورديم ، كف چوبي اتاق را اره كرديم ،

به زيرزمين كه رسيديم تا آن را هم بكوبيم ،

يك نفر داد زد :

(هي اينجا خانه جانسون نيست ، خانه آنها بغل دستي است )

شايد به اين دليل است كه ديگر معمار نيستم .

(شل سيلور استاين )

وقتي جلادها ميميرند و مختصري در باب قهوه ترك...

2006-12-30T17:21:00.000+03:30

سلام بر هم آوايان عزيز
1- گردهمايي بسيار خوش گذشت.
2- امروز صبح ساعت 7 خبر اعدام صدام را كه ياهو در بوق كرده بود خواندم.ما در مركز عادت داريم اخبار را موقع ناهار از شبكه خبر ببينيم و بشنويم، دسر ناهار امروز با ديدن تصاوير حلق آويز كردن ديكتاتور توام شد. راستش وقتي بهت و ترس را توامان در چهره صدام ديدم در دلم آشوبي به پا شد. ياد صباح افتادم مرد نازنيني كه غم بزرگي داشت. صباح از دانشجويان دانشكده برق دانشگاه بغداد بود. هنگامي كه صدام حكم اخراج ايراني الاصل هاي ساكن عراق را صادر كرد وي از جمله افرادي بود كه عَلَم اعتراض برداشت.از وقتي نزديكترين دوستش او را لو داد تا آن روز كه بين همه بچه هاي پروژه خط لوله ايلام-اسلام آباد شيريني پخش كرد، خنده اي از ته دل به لبانش ننشسته بود. مي گفت به دستور دجال، پدر و برادر و خواهرم را به فجيع ترين شكل ممكن شكنجه و اعدام كردند. مادرم از غصه دق كرد و من به ايران متواري شدم. او كه به زبان انگليسي و كره اي كاملا مسلط بود و اصول ماشين را به خوبي مي شناخت اكنون آچار فرانسه معاونت ماشين آلات شركت جهاد نصر همدان بود.
آنروز را هميشه به خاطر دارم روزهاي آخر آذرماه 82 بود خبر دستگيري دجال را صباح با هيجان توام با گريه و خنده به ما داد آنروز بين همه بچه هاي كمپمان شيريني پخش كرد و همانشب داستان زندگي اش را برايم گفت.
امروز شايعات زيادي از زبان همكارانم شنيدم، بعضي ميگفتند اين يكي از بدل هاي ديكتاتور است كه اعدامش كردند و خودش اكنون در بهترين مناطق دنيا در حال خوشگذراني است.پيش خودم فكر كردم همانروزي كه صدام از رياست دولت عراق خلع شد انگار هزار بار اعدامش كرده اند. او ديگر چيزي نبود جز يك دستمال مستعمل...
3- طرز تهيه قهوه ترك اعلا
يك قهوه جوش روحي تهيه كنيد(استيل هم بد نيست اما علما بر سر اينكه قهوه ترك در قهوه جوش روحي چيز ديگريست توافق دارند)
به تعداد نفرات يك فنجان آب سرد(آب معدني توصيه مي شود)
به تعداد نفرات يك قاشق چايخوري قهوه ترك(بهتر است قهوه تازه باشد و بهترين محل خريد قهوه ريو در خيابان جمهوري است)
به ميزان دلخواه شكر
مواد را در قهوه جوش خوب به هم مي زنيم تا يكدست شوند سپس روي شعله بسيار ملايم مي گذاريم. حدود 7 دقيقه صبر مي كنيم و وقتي قهوه كف كرد و به اصطلاح خامه دار شد قبل از اينكه به جوش بيايد آنرا از روي شعله برميداريم
نحوه سرو قهوه ترك بسيار مهم است. بايد خامه به همه فنجانها يكسان برسد پس اول يكمقدار از قهوه در همه فنجان ها مي ريزيم (نبايد يك فنجان را پر كنيم بعد برويم سراغ فنجان بعدي)بعد دوباره از اول شروع به پر كردن مي كنيم

شاد باشيد

رمز داوينچي

2006-12-30T14:22:00.000+03:30

حتماً نام کتاب رمز داوینچی به گوش همه دوستان خورده است. این کتاب پس از انتشار به سرعت به فروش بالا دست یافت و در زمره کتابهای Best Seller قرار گرفت. همزمان با انتشار آن کلیسای کاتولیک به مخالفت با آن برخاست و در بسیاری از کشورها بحث جلوگیری از پخش آن به موضوع روز تبدیل شد. حتی در ایران نیز که دین رسمی اسلام است، برای مدت کوتاهی جلوی پخش آن را گرفتند.
با این مقدمه، همیشه برای من جای سوال بود که در این کتاب چه نوشته اند که این چنین با مخالفت مواجه شده است. تا اینکه فرصتی دست داد که کتاب را بخوانم. در این یادداشت برای اینکه از جذابیت داستان نکاهم به داستان نخواهم پرداخت و تنها به سوژه ای که جهان مسیحیت مخصوصاً بخش کاتولیک آن را بر انگیخته است اشاره خواهم کرد.

1- مطابق اعتقاد مسیحیان، عیسی به صلیب کشیده شد بی آنکه ازدواج کرده باشد. او تنها 12 تن حواری داشته است که پس از او این حواریون قصه های مسیح را جمع آوری کرده اند و انجیل را شکل داده اند. در میان کسانی که در کنار مسیح بوده اند نام زنی آمده است به نام مریم مجدلیه که به روایت داستانِ زندگی عیسی زنی بوده است بدکاره که با دیدن عیسی توبه می کند و از زمره هواداران او در می آید. این بخش از اعتقادات مسیحیان آنچنان شداد و غلاظ است که در کلیسای کاتولیک به پیروی از عیسی، کشیشان ازدواج نمی کنند. زن به جرم گناه نخستین خود که همانا وسوسه آدم است برا ی خوردن میوه ممنوع ، هماره بشری است درجه دو که موجب وسوسه مردان و دوری آن ها از راه راست است.

2- اما آنچه در کتاب رمز داوینچی آمده است، به کلی اعتقادی دیگر است. به نوشته این کتاب عیسی که برآمده از فرهنگ زمان خود است به تقدس زن معتقد بوده است. در آن زمان زنان را به این دلیل که هماره مایه و باعث آفرینش اند می ستودند. نه تنها زنان بلکه هر چه مایه باروری و تولد بوده است مانند زمین و خورشید نیز در آن زمان مقدس شمرده می شده است. با این پیش زمینه اعتقادی، هیچگاه عیسی نمی توانسته است، چنین دیدگاهی که کلیسای کاتولیک رواج می دهد دارا باشد. نویسنده کتاب معتقد است، مریم مجدلیه نه تنها زنی بدکاره نبوده است، بلکه از زمره نزدیکترین یاران عیسی و در نهایت همسر عیسی است. از این نکته مهمتر آن است که عیسی و مریم نه تنها زن و شوهر بوده اند ، بلکه فرزندی نیز داشته اند. یعنی خون عیسی همچنان در بدن نسلی از انسانها جاری است و گروهی که این راز و دلایل و مدارک و مستندات آن را با خود دارند، موظفند از این خون محافظت کنند.

3- از این نکته مهمتر آن است که نویسنده کتاب دلایل تغییر اعتقادات مردم را نیز ذکر کرده است که کاملا ظهور کلیسای کاتولیک و این مذهب را زیر سوال می برد. به اعتقاد نویسنده در قرن سوم پس از میلاد با گسترش سریع مسیحیت، کنستانتین که پادشاهی یهودی بوده است ،به دلیل اینکه می خواسته پایه های حکومت خود را محکم کند به مسیحیت رو آورده و کلیسای کاتولیک را بنا می نهد. در راستای این موضوع از آنجایی که وجود فرزندان عیسی از قدرت او می کاسته است، شروع به دستکاری در مسیحیت می کند. حتماً همه می دانید که مطابق نظر کاتولیکها، شخص پاپ واسطه فیض الهی است. این اعتقاد نیز از زمان کنستانتین رواج یافته و پاپ یگانه قدرت عالم می شود. در این راستا کلیسای کاتولیک تلاش می کند تا ذهنیت مردم را نسبت به مریم مجدلیه که موجب ادامه خون عیسی بوده است از بین ببرد و او را زنی بدکاره معرفی کرده و از فهرست حواریون به کنار نهد. عیسی را مجرد نشان می دهد و شان و مقام زن را خوار می کند. در انجیل دست می برد و کلیه بخشهایی را که مربوط به جایگاه زنان می شده است و یا اشاره به مریم مجدلیه داشته است حذف کرده و یا تغییر داده اند.

4- این موضوعات است که کلیسای کاتولیک را به واکنش کشانده است. البته از داستان و جذابیت آن نباید غافل شد. ساختاری محکم که شما را می کشاند که زمان کمتر از 24 ساعت را در 500 صفحه کتاب دنبال کنید.

پی نوشت: به نظرم انتشار این گونه کتابها و نوع برخورد با آنها، شاخص خوبی است برای مقایسه سطح آزادی در کشورهای مختلف.

مراسم پلوخوران هم آوايان

2006-12-28T10:43:00.000+03:30

سلام
اين مراسم بالاخره داره برگزار مي شه
لطفاً جهت كسب اطلاعات بيشتر...............ايميل هاتون رو چك كنيد

علیرضا هم ...

2006-12-28T01:19:00.000+03:30

خوب، ظاهرا دلیل کم کاری علیرضا در این وبلاگ مشخص شد.م
"شبِ يلدا بود و همه مشغولِ هندونه خوردن، يه آقاي آخوندِ مهربون ..."
البته نزدیک یک هفته ای از این ماجرا میگذره ولی با توجه به رکود هم آوا فکر میکنم خیلی دیر نیست.م

به نوبه خودم به علیرضا و هدیه تبریک می گم.م
فکر می کنم که آشنائی از طریق وبلاگ بوده، خب علیرضا! بالاخره این وبلاگ نویسیت به یه دردی خورد.م

پ.ن: قابل توجه مجردان (وحید، احسان، خودم "ای بابا چقدر در اقلیت شدیم، پارسال همین موقع این لیست پر بود " ) اگر وبلاگ خوبی راه بیاندازید و از کنار کامنتها به سادگی نگذرید میتونید امیدوار باشید.م

بازهم درباره هم آوا

2006-12-24T13:12:00.000+03:30

می خواستم برای یادداشت مهرداد کامنت بگذارم ولی دیدم موضوع بسیار از حد کامنت فراتر است، پس آنرا به صفحه اصلی آوردم.

1- مهرداد جان! مقایسه ات بین هم آوا و جامعه ایران به نظرم مقایسه ای دقیق است. بدون شک تجربه هم آوا تنها تجربه ما در کار گروهی و در جامعه ایران نیست. چرا که آن هنگام که آغاز کردیم، تک تک اعضا این روز را پیش بینی کرده بودند. در جلسه هم آیش هم آوا هیچ کس هیچ شکی نداشت که تب آن روز فرو خواهد نشست. همه متفق بودند که جنب و جوش هم آوا کاسته خواهد شد ولی هیچ کس به این فکر نمی کرد که چگونه می توان جلوی خاموشی را گرفت. همه همیشه منتظرند روزی فاجعه فرا برسد و آنگاه بگویند : دیدی که پیش بینی مان درست از آب در آمد.

2- در آن روز وقتی صحبت از تداوم حضور هم آوایان شد، من با اطمینان می گفتم که این راه ادامه خواهد یافت. برای حرفم دلیل داشتم. فکر کنم بهزاد و فاطی و تحسین به خاطر آورند. آن روز گفتم که هم آوا باری است بر دوش همه. اگر همه نسیت به آن احساس مسئولیت کنند. اگر روزی پیش آید که کسی بار را بر زمین بگذارد، عضوی دیگر پیدا خواهد شد که آنرا خواهد برداشت. چنان نیز بود ولی نمی دانم که چرا ادامه نیافت.

3- در کنار همه تحلیلهایی که از مقایسه هم آوا با فرهنگ و جامعه ایرانی بر می آید و به نظرم همه آنها وارد است، دو دلیل دیگر نیز در عدم موفقیت هم آوا به نظرم موثر بوده است که در زیر می آورم.

3-1- جنس هم آوا از نوع وبلاگ است و نه گروه دوستی. قوانین و روابط دوستی قوائدی دارد و وبلاگ، قوائدی دیگر. شما اگر بخواهید با دوستان خود ارتباط برقرار کنید باید با آنها حرف بزنید. راه آن دیدار رودر رو و یا مکالمه تلفنی است. ولی اگر بخواهید در وبلاگ از خود اثری بگذارید و ارتباطی برقرار کنید، مجبورید بنویسید. مجبورید اثری از خود باقی بگذارید که در حافظه ای به جز حافظه دوستانتان ماندگار خواهد بود، مجبورید مسئولیت اثر خود را به عهده بگیرید. چرا که دیگر ارتباطتان از جنس شفاهیات نیست که فراموش شود. به نظرم ماهیت هم آوا به غیر فعال شدن آن بسیار کمک کرده است. وقتی می خواهیم چیزی بنویسیم انگار بار بزرگی را می خواهیم برداریم. دستمان به قلم نمی رود و اگر هم برود، با مطرح شدن کاری دیگر، قلم را بر زمین می گذاریم. چرا که هر کاری از نوشتن آسان تر است و کیست که کار آسان تر را به کار سخت تر ترجیح ندهد.

3-2- دلیل دوم خاموشی هم آوا نیز از ماهیت نوشتن در وبلاگ بر می خیزد. نوشتن در وبلاگ ماهیتاً رابطه ای است دو طرفه. هیچ کس برای دل خودش در وبلاگ نمی نویسد. چرا که اگر بخواهد برای دل خودش بنویسد، صفحه سفید کاغذ و خلوت خانه بسیار مناسب تر از صفحه وبلاگ است و بسیار سهل تر از نوشتن در محیط اینترنت. هم آوا نویسنده همیشگی دارد، ولی خواننده همیشگی نه. وحید می تواند بنویسد. بهزاد همیشه آماده نوشتن است. ابوالحسن هر از گاهی قلمش بر کاغذ می رود. مانی یدی طولا در وبلاگ نویسی دارد. علی رضا استاد مسلم این کار است. نوشته های مهرداد را همه می پسندند. فرید از هفته ها پیش قرار بوده است وقتش برای نوشتن آزاد تر شود و امید اگر کم می نویسد ولی هر لحظه آماده نوشتن یادداشتی است که اثرش تا مدتها در هم آوا باقی است. محسن نشان داده است که اگر بخواهد می تواند وقتی را در روز به هم آوا اختصاص دهد و می دانم که تحسین انرژی اش برای نوشتن و اثر گذاشتن از هر کسی بیشتر است....... یعنی اگر هر کسی حداقل یک مطلب در هفته بنویسد، همیشه هم آوا مطلبی تازه برای مخاطبانش دارد. مشکل ما از نداشتن نویسنده وبلاگی نیست. از نداشتن خواننده وبلاگی است. نوشتن در هم آوا مثل نوشتن کتاب شده است، بی مخاطب. یک طرفه بودن این ارتباط، ذات وجود آن را زیر سوال برده است.

4- برای آنان که در هم آوا هستند ولی نمی نویسند نیز تنها این را می توانم بگویم که ما سالهاست که خواندن را فرا گرفته ایم ولی نوشتن را نه. نوشتن آفرینشی است که تنها از دست خدا بر می آید و انسان. بیایید در این تجربه با خدا شریک شویم.

5- من هنوز امیدوارم که روزی بیاید که باز هم مجبور باشیم برای در جریان هم آوا بودن ، ساعت به ساعت صفحه اصلی و کامنتهای آنرا چک کنیم.

پي نوشت: از اطاله كلام شرمنده!

هم آوا و تجربه های آن

2006-12-23T19:32:00.000+03:30

به نظر من هم آوا محیطی برای تجربه های مدنی جالبی است. نه به خاطر وبلاگ بودن اش بلکه بخاطر جمعی بودن اش. اگرچه ابهام های مهمی در پیش روی این حلقه ی کوچک جمعی وجود دارد ولی نه نتیجه که روند فراز و نشیب آن درسهای خوبی به همرا خود دارد. بنظرم اگر جمع ما را نمونه آماری کوچکی از جامعه ایرانی تلقی کنیم رفتارهای این جمع می تواند مشتی نمونه خروار باشد و آسیب شناسی آن می تواند آموزه های مفیدی برای جامعه در مقیاسی بزرگتر را بدست دهد. اگرچه همواره تعمیم دادن جز به کل خطاپذیر است ولی بی شک خالی از واقعیت های پنهان رفتاری جامعه ما نخواهد بود. اصلا قصد خوب یا بد خواندن رفتارها و تعامل ها را ندارم ولی این که ما تا چقدر با چند و چون رفتارهای گروهی و شیوه های همکاری و هماهنگی در یک فعالیت خود جوش گروهی آشنا هستیم و در تقابل با شرایط مختلف یک فعالیت گروهی که ممکن است سر زده از کل یا یک جز این گروه باشد چه کنش ها و واکنش هایی را از خود بروز می دهیم مشخص کننده میزان موفقیت ما در همدلی و هم آوایی است. بد نیست نگاهی به گذشته فعالیت وبلاگ تا چیزهایی روشن شود. زمانی با یک ایده این وبلاگ شکل می گیرد و کسی تلاش می کند تا دیگران را تشویق کند که در آن بنویسد ولی جز محدود نوشته هایی چیزی پدیدار نمی شود و عدم تعامل افراد وبلاگ را به خاموشی می برد. در دوره دوم با فعالیت مجدد وحید و احسان وبلاگ جانی دوباره می گیرد و در دوره ای دو سه ماهه وبلاگ جانی دوباره می یابد ولی دوباره این تب فروکش کرده و وبلاگ با تمام تلاشهایی که می شود خاموش می شود.یک حرکت گروهی حیات اش وابسته به حیات جز جز گروه است. اگر گروه هم آوا می خواهد زنده باشد باید جز جز آن فعال باشد.

درود بر دیکتاتوری

2006-12-17T14:44:00.000+03:30

ببه فرمان چوپان اعظم هم آوا، من نماینده چوپان روز جمعه هشتم دیماه سنه ی یکهزار و سیصد و هشتاد و پنج را روز گردهمآیی ببخشید روز شرف یابی تمامی هم آوایان برای دست بوسی چوپان یا نماینده چوپان تعیین میکنم البته در کنار این شرف یابی میتوانید گردهم آیی هم داشته باشید -اجازه میدهیم-
این فرمان بدون تغییر است و هم آوایان موظف و مکلفند خود را با آن هماهنگ کنند
این شرف یابی حتی با حضور یک نفر هم رسمیت خواهد داشت
مکان شرف یابی متعاقبا به اطلاع هم آوایان خواهد رسید
تا قبل از شرفیابی همه ی هم آوایان باید در گروه هم آوا در یاهو عضو شوند اگر بلد نبودید با نماینده چوپان یا پسرخاله نماینده چوپان (فرید) تماس بگیرید سرپیچی از فرمان مستوجب عقوبت شما خواهد شد
دیگر اوقات شریفمان را متلوف نفرمایید

شرف حضور داشته باشید
بهزاد

سوال از گورخر

2006-12-16T12:53:00.000+03:30

از گورخر پرسيدم : آيا تو سياهي با خط هاي سفيد يا كه سفيدي با خط هاي سياه ؟
و گورخراز من پرسيد : آيا تو خوبي با عادت هاي بد يا بدي با عادت هاي خوب ؟
آيا آرامي اما بعضي وقتها شلوغ يا شلوغي بعضي وقتها آرام ؟
آيا شادي بعضي روزها غمگين يا غمگيني بعضي روزها شاد ؟
آيا مرتبي بعضي روزها نا مرتب يا نامرتبي بعضي روزها مرتب ؟
و همچنان پرسيد و پرسيد و پرسيد...
ديگر هيچوقت از گورخري درباره خط روي پوستش نخواهم پرسيد .
( شل سيلور استاين )

حال به نظر شما ، هم آوايان فعالند گاهي اوقات ساكن يا ساكنند بعضي اوقات فعال ؟

تكيه بر ايام

2006-12-16T11:38:00.000+03:30

گرچه مستیم و خرابیم چو شبهای دگر
باز کن ساقی مجلس سر مینای دگر
امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم
شاید ای جان نرسیدیم به فردای دگر

متاسفانه فدا کردن امروز به بهانه رسیدن به فردای بهتر سنتی است که همه هم آوایان بر آن متفقند. می ترسم روزی پیش آید که همگی افسوس روزهایی را بخوریم، که گذشت و از دیدن دوستان حظی نبردیم.
پس پند حافظ بشنوید که می فرماید:

حافظا تکیه بر ایام چو سهو است و خطا
من چرا عشرت امروز به فردا فکنم

حقيقت و هويت

2006-12-12T13:22:00.000+03:30

با خواندن یادداشت بهزاد در ارتباط با " انحراف حقیقتی تاريخی و ایجاد هویتی ساختگی" نکاتی درباره حقیقت و هویت به ذهنم رسید که در زیر می آورم:

1- به راستی "حقیقت" چیست و کجاست؟ آیا کسی می تواند بگوید که از حقیقتی به طور کامل آگاه است؟ امروزه برای همه ما بدیهی است که اگر اتفاقی همین الان در مقابل چشم 10 نفر بیفتد، هیچ یک نمی توانند ادعا کنند که از کل حقیقت این اتفاق آگاه است. نتیجه آن که ادعای " انحراف حقیقت" به همان اندازه بی اساس است که ادعای "حقیقت".

2- اما آنگاه که صحبت از "حقیقتی تاریخی" می شود باز هم مسئله پیچیده تر و دور از ذهن تر می شود. در جایی که نمی توان از حقیقتی در فاصله زمانی اندکی از امروز صحبت کرد، چگونه می توان در مورد "حقیقتی تاریخی" به طور قطعی اظهار نظر نمود.

3- بخش دوم عبارت بهزاد نیز جالب است، " ایجاد هویتی ساختگی". "هویت" نیز مانند "حقیقت" واژه ای است که با کمی غور در آن، تقدسش را از دست می دهد. به راستی آنچه ما به عنوان " هویت" مد نظر داریم چیست؟ بیایید ببینیم هویت قطر در نظر ما چیست. ما چقدر اطلاعات از قطر داریم؟ چقدر آن را می شناسیم؟ آیا هیچ یک از ما درباره قطر به تحقیق و تفحص پرداخته است؟
آنچه می دانیم آن است که در مورد قطر بی نظر نیستیم. یعنی وقتی واژه قطر را می شنویم تصویری از آن در مقابل چشمانمان مجسم می شود. ببینید این تصویر از کجا آمده است. خواهید دید که هویت مجموعه ای از اطلاعات است دم دستی، که در طول زندگی از موضوعی یه مغز ما رسیده است. یعنی اگر ما در عراق متولد شده بودیم ، هویت قطر برای ما متفاوت بود و اگر در شرق اروپا، احتمالا فکر می کردیم قطر غذایی محلی است.
پس " ایجاد هویتی ساختگی" بالنفسه چیز بدی نیست. چون اصلا "هویت" مفهومی است ساختگی.

4- تا اینجا ظاهراً من طرف قطری ها را گرفته ام و کارشان را توجیه کرده ام، اما من نیز چون بهزاد از اتفاق پیش آمده نگرانم و ناراحت و دل چرکین. پس به راستی ناراحتی ما از چیست؟
ناراحتی حقیقی ما از گذشته مان نیست، از حال و آینده ما است. در این دنیایی که حقیقت واژه ای است بی مسمی و هویت مجموعه ای است از اطلاعات دم دستی و ساختگی در حافظه چند ده ساله مردمان، ما نگران آنیم که هویتی که امروز در دنیا شکل می گیرد، هویتی نا مبارک باشد، چنان که در حال تولد است. امروزه هر کس خود را بهتر و بیشتر بنمایاند، هویتی بهتر دارد. به این دلیل است که قطر برای اثبات وجود خویش به دنیا ، برای آنکه به دنیا نشان دهد که چنین کشوری نیز وجود دارد، 3 میلیارد دلار تنها برای افتتاحیه مسابقات آسیایی هزینه می کند. چنین است که حضور در جام جهانی فوتبال برای کشورها مهم می شود و ما به مدد آن است که کامرون، سنگال، نیجریه، غنا و ساحل عاج را می شناسیم.

5- نتیجه آنکه همه دنیا قاعده بازی هویت سازی را آموخته اند و با آن در حال بازی و رقابت با یکدیگرند. ما نیز آنرا آموخته ایم. اما در ایران تنها به هویت سازی در درون می پردازند. هویت عصر پهلوی را برایمان ساخته اند، هویت دوره قاجار را ساخته اند و ما تصاویری که از شاهان قاجار داریم نتیجه هویت سازیهای عصر پهلوی و دوره متاخر است. اما آنچه ما در آن نا توانیم و شاید به قصد روی آن سرپوش گذاشته ایم، هویت سازی بین المللی است. درد آنجا است که روز به روز هویتمان را کشورهای همسایه می سازند، افتخاراتمان را از حافظه دنیا پاک می کنند و به نام خود می زنند. آنچه داشته ایم را از دست می دهیم و آنچه جانشین آن می شود هویتی تروریستی است. پس از ديگران گله نكنيد كه دراين دنيا ، هر كس به فكر موفقيت و پيشرفت خودش است.

درد ما اين است كه ما در اين بازي هيچ بردي نداشته ايم و هر روزمان لكه اي تاريك است بر تارك تاريخمان.

کوروش آهسته باش که ما خوابیدیم

2006-12-10T10:05:00.000+03:30

چند روزی هست که بازیهای آسیایی شروع شده و در طی این چند روز بجای تماشای شکوه و افتخار آفرینی ورزشکارانمان بیشتر شاهد توهین و تمسخر و انحراف تاریخ و هویت ایران هستیم .
نه تنها کشوری - بهتر بگویم شیخ نشینی- که حتی سابقه ی 50 ساله هم ندارد با خرج هزینه های میلیارد دلاری قصد انحراف تاریخ و ایجاد هویتی ساختگی برای قطر را دارد بلکه هر روز شاهدیم که در مقابل دیدگان مسوولین بی خیال ورزش کشور و حکومت به سادگی با انواع ناداوریها و حق کشی ها در واقع غرور یک ملت را به بازی گرفته اند
به راستی چرا باید امثال مهدی بی باک در مقابل دوربین های خبری و هنگام دریافت جوایز گریه کند و حاضر به گرفتن مدال نقره ای که به او تحمیل شد نباشد - هیچکدام از مسوولین هم پاسخی نمیدهند- و تنها پشت امثال رضازاده گارد میگیرند و به روی خود نمیآورند که هروز حقی ضایع میشود، آبرویی ریخته میشود، غروری شکسته میشود، هویتی جعل میشود و میراثی به یغما میرود
در پایان توجه شما را به این خبر سایت بازتاب در مورد افتتاحیه بازیها و جفایی که قطریها بر فرهنگ و هویت ما روا داشته اند جلب میکنم هرچند احتمالا از آن با خبرید
باور کنید بغض گلویم را میفشارد ...
تا بعد بدرود

...

2006-12-08T20:28:00.000+03:30

گاهي پا به راهي مي گذاريم ، فقط به اين خاطر كه به آن اعتقاد نداريم .در اين صورت كار بسيار ساده است : تنها كاري كه بايد بكنيم اثبات اين است كه آن راه ، راه ما نيست. اما وقتي كه اتفاق ها پي در پي رخ مي دهند و راه حقيقي خود را در برابر ما آشكار مي كند ،از ادامه راه مي ترسيم.

(بريدا paulo coelho)

2006-12-05T12:37:00.000+03:30

يه سري به آدرس زير بزنيد

(Internet Movie Database)

http://imdb.com/

شرح نكاتي چند...ه

2006-12-05T00:35:00.000+03:30

شايد براي اولين بار است كه به صورت بداهه مي نويسم.ولي با توجه به وضع سكوت وسكون لازم ديدم چند نكته را با هم آوايان در ميان بگذارم.

اول .درباب ننوشتن.

چندي پيش درميان دوستان بحثي پيش آمد درخصوص فلسفه نوشتن. مواردي كه به نظر من ميرسد درحوزه ي همان بحث هاست.غرض از تقرير اين بحث قديم ، نيز اين است كه چرا اوقاتي با اشتياق مي نويسيم واوقاتي نه.

نوشته به مثابه ارتباط.

شايد از مهم ترين و متداول ترين اهداف هر نوشته اي ارتباط با ديگران است.خصوصا در زمانه اي كه ارتباط ديداري به حد اقل خود رسيده است ومقتضاي زندگي مدرن ارتباط به شيوه هاي ديرين را منسوخ كرده است. اين ارتباط معطوف به چندمقصوداست:

1- شرح نكته اي كه به نظر نويسنده دانستنش براي ديگران سودمند است.سودمندي در اين مورد را به معناي سودمندي نتيجه بگيريد(اصالت نتيجه يا نتيجه گرايي).

2- تحكيم ارتباط انساني بدون در نظر داشتن هيچ سود قابل حصولي.شايد در نوشته هاي هم آوا اين امر بيشتر مشهود باشد.همه شوخيها ، شرح گرفتاري ها ،طنز و مطايبات رادر ذيل اين عنوان مي توان مندرج كرد.

3- ارتباط به عنوان دعوت به مشاركت در تجربه ي از سر گذشته. اين مورد نيز در هم آوا مسبوق به سابقه است. معرفي كتاب هاي ارجمند خوانده شده ،فيلم هاي ديده شده و... در چهارچوب همين مشاركت قابل دريافت وتبيين است.

نوشتن به مثابه ثرهنري.

در مواردي نوشتن في نفسه اهميت پيدا مي كند و در واقع نوشتن خود تجربه اي هنري مي شود. به نظر من مشكل ترين نوع نوشتن اين گو نه است .تجربه اي در حد جان كندن و زادن دو باره. به معنايي زايش اثري هنري.

نوشتن به مثابه ي تحديد حدود فاهمه.

در باب اين موضوع بسيار مي توان نوشت كه لاجرم بسيار هم بايست انديشد. غرض رده بندي انواع نوشتن است.وگرنه خود اين موضوع محل مناقشه متفكران و فيلسوفان است .براي شرح اين نكته شايد شرح گزاره از كتاب رساله منطقي - فلسفي ويتگنشتاين بد نباشد كه : "حدود فاهمه همانا حدود ناطقه است".يا "هرچه را نتوان گفت معناي نيز برايش متصور نتوان شد".

به هر تقدير منظور ايناست كه بعضي از نو شته مشمول اين گونه است. نوشتن به اين سبك نيز سخت صعب است. اين سبك نوشتار را سبك استدلالي - استفهامي بخوانيد.

***

اين همه مقدمه اي است كه چرا نوشته ها در هم آوا كم شده است.كل نوشته ها در اين تبيين ارائه شده مورد بازبيني قرار دهيد واز من قبول بفرماييد نوشتن چندان ساده نيست .پس نا اميد نشويم كه بعضي وقت ها ستاره نوشتن در هم آوا كمي افول كند.

به همه اين دلايل احوال شخصي نويسندگان را اضافه كنيد،در زمانه اي كه "منزل بس خطرناك واست ومقصد بس بعيد" و "ز منجنيق فلك سنگ فتنه مي بارد" زياد هم نااميد نباشيم. كه "وفا كنيم و ملامت كشيم وخوش باشيم كه در طريقت ما كافري است رنجيدن".

***

اما در خصوص اقتراح بهزاد در مورد انتخابات من نيز موافقم اين موضع به بحث گذاشته شود.نه حتما از موضع سياسي صرف بل نگاه هاي غير سياسي كه مي توان به مقوله انتخابات به معناي اعم و انتخابات شورا ها به معناي اخص داشت. به تعبيري ديگر مديريت در مقطع كنوني معطوف به نتيجه مطلوب مي شود يا خير ؟ مراد از مديريت ، مديريت شهري است آنهم به شكل شواريي.

***

موخرات :

- متن فوق چون چند بار بازنويسي نشده لاجرم ساختار سستي به لحاظ مضمون و شيوه بيان دارد فلذا پيشا پيش از همه هم آوايان عذر مي خواهم.

- چون متن ارائه شده خيلي خلاصه وسر دستي نوشته شد احتمالا مواردي به صورت مبهم بيان گرديدواين اشكال هم بر مي گردد به عدم توانايي من در مجمل نويسي(به عبارت بهتر در نوشتن) و هم به اينكه در محيط بلاگ شايد بيش از اين نتوان نوشت.

ابوالحسن

سکوت سرشار از ناگفته ها ست

2006-12-04T08:02:00.000+03:30

1- سکوت سرشار از ناگفته هاست اما باید روزی شکسته شود
خوب مثل اینکه نوشتن در مورد انتخابات رو باید فراموش کرد چون با رایزنی هایی که انجام شد با توجه به آمادگی موضوع برای خارج شدن از حد و مرزهای سیاسی و ... احتمالا کسی حاضر به نوشتن نیست

2- از این که بگذریم مثل اینکه غیر از دو نفر که در مورد هم آیش هم آوا خبر دادند - یکی مثبت و یکی معذور- سایرین به این امر مشتاق نیستند به همین خاطر چون شما تمایل خود را ابراز نکردید من هم تاریخ هم آیش رو یک هفته عقب میاندازم تا فرصت برنامه ریزی داشته باشید
یعنی گردهمایی رو پنجشنبه 23 آذر ماه برگزار میکنیم .
زمان دقیق و مکان هم بعد از طریق ایمیل به اطلاع همگی خواهد رسید اگه نظری دارید حتما بنویسید

3- در ضمن همه ی اعضای هم آوا باید در گروهی که فرید در یاهو ساخته عضو شوند برای این کار تا گردهمایی هم آوا فرصت دارید از این پس تمام اخبار و اطلاعات از طریق این گروه به اطلاع همه خواهد رسید
برای عضویت در این گروه میتونید یک ایمیل به آدرس زیر بزنید یک ایمیل از طرف یاهو برای شما میاد که لینک عضویت در گروه رو نوشته روی اون کلیک میکنید و اطلاعات خودتون رو ثبت میکنید مشکلی بود ایمیل بزنید:

ham-ava-subscirbe@yahoogroups.com

4- اعضایی که در گروه هم آوا در یاهو عضو هستند و آنهایی که جدید عضو میشوند باید تا تاریخ برگزاری همآیش حداقل 10 عنوان از کتابهای خود را در کتابخانه هم آوا ثبت کنند این کار برای شرکت در همآیش ضروری است نگین که نگفت چون دودش به چشم خودتون میره- روز همآیش میفهمید کدوم دود رو میگم
5- سرزدن به وبلاگ گذاشتن کامنت و نوشتن مطلب برای هم آوا یادتون نره با شما هستم : مهسا، فاطی، امید، کیا، الله یار، فرید، مهرداد، بیژن
یه ردی از خودتون نشون بدید وگرنه تحت پیگرد بازرس هم آوا قرار میگیرید

تا بعد بدرود

سلامت را نمیخواهند پاسخ گفت ...

2006-12-02T07:17:00.000+03:30

سلام به همه ی هم آوایان گرامی
بعد از یک غیبت چند هفته ای با اجازه چوپان هم آوا لازم دیدیم ظهور کنیم شاید اوضاع هم آوا به سامان درآید
1- اول اینکه هم آیش بعدی هم آوا پنجشنبه همین هفته مورخ 16 آذر 85 برگزار خواهد شد. از همه ی هم آوایان صمیمانه درخواست میشود با حضور در این هم آیش با شکوه علاوه بر عمل به وظیفه و تکلیف شرعی جمعی مشت محکمی در آستانه انتخابات به دهان استکبار جهانی بکوبند
سایر موارد این هم آیش از طریق ایمیل به اطلاع دوستان خواهد رسید
2- انتخابات شوراها و خبرگان رهبری در اواخر این ماه برگزار میشود بهت و سرگردانی عجیبی مردم را فراگرفته به نظرم هیچکس حتی یارای سخن گفتن یا حتی اندیشیدن در خصوص سرنوشت و ... را دیگر ندارد سرمای جانکاهی است ، به نظر میآد در بی تفاوت کردن ملت و یکه تازی در میدان بی سوار با کمترین هزینه های سیاسی و اجتماعی کاملا موفق عمل کرده اند
با این اوصاف مناسب است که در مورد این انتخابات و مسائل مختلف آن به بحث پرداخته شود تا هم کمی اطلاع رسانی و در سایه آن آگاهی جمعی حاصل شود هم کمی یخمان آب شود
لذا در هفته جاری موضوع وبلاگ هم آوا به انتخابات اختصاص خواهد داشت
لطفا در این هفته مطالب خود را حول محور انتخابات پست کنید البته اگر موافق هستید
3- در پایان از شما ملت غیور هم آوا درخواست میشود با حضور پر رنگ خود در صحنه (وبلاگ هم آوا) همچون گذشته برگ زرین دیگری بر تاریخ درخشان هم آوایان بیافزایید

تا بعد بدرود

در باب سياست و تكنولوژي و گوگل

2006-11-28T11:43:00.000+03:30

.... در سیاست تفکر درست آن تفکری نیست که خود را فراحزبی و فراجناحی می‌خواند. کسی حق دارد ادعا کند منصف است، اما آنجایی که می‌گوید جانبدارانه قضاوت نمی‌کند یا به عبارت دیگر رها از هر ارزشی ارزش‌گذاری می‌کند، یا دچار توهم نشسته بودن بر فراز ابرهاست یا به‌عمد دروغ می‌گوید. به نظر می‌رسد که برنامه‌ی دروغ‌سنج آرزویی اریک اشمیت، رئیس گوگل، با توهمِ بی‌طرفی مطلق نوشته خواهد شد. اساس توهم آن در این است که می‌توان از سیاست گزارشی غیرسیاسی داد و به صورتی غیرسیاسی سیاست‌ورزی کرد، یعنی غیرِ حزبی بود، در عین حال حزبیت داشت. ...

يادداشت محمدرضا نيكفر به مانند هميشه حاوي نكته هايي تامل بر انگيز است.

اجلاس

2006-11-28T08:12:00.000+03:30

و اين چنين ... "سگهاي پوشالي "در متن هم آوا متولد شدند.

2006-11-27T19:33:00.000+03:30

Straw Dogs (1971)
Sam Peckinpah
Writing credits Gordon Williams (novel
David Zelag Goodman (screenplay
Complete credited cast
Dustin Hoffman
David Sumner
Susan George
Emy Sumner
Peter Vaughan
Tom Hedden
T.P. McKenna
Major John Scott
Jim Norton
Chris Cawsey
Donald Webster
Riddaway
Ken Hutchison
Norman Scutt
Len Jones
Bobby Hedden
Sally Thomsett
Janice Hedden
Robert Keegan
Harry Ware
Peter Arne
John Niles
Cherina Schaer
Louise Hood
Colin Welland
Reverend Barney Hood

***

قسمت اول.

داستان.
ديويد سامنر براي پيگيري فعاليتهاي علمي به اتفاق همسرش امي (emi) از امريكا به دهكده اي در انگلستان نقل مكان كرده است.محل زندگي آنها خانه پدري امي است كه كارگران مشغول تعمير سقف آن هستند. امي با ديدن اسكات از ديويد مي خواهد از وي براي تعمير سقف كمك بگيرد. اسكات دوست قبلي امي بوده است دوستي كه اسكات معتقد است "هوايش " را داشته است. تعميركاران همگي ازدوستان اسكات هستنداز آن جمله است كوزي(cowsy).
كارگران رفتاري سخيف و هرزه درانه نسبت به امي دارند. در زندگي خصوصي او سرك مي كشند و متلكهاي بي ادبانه نثار او مي كنند.
رابطه ي امي وديويد هم مستحكم به نظر نمي رسد. گروه تعميركار خصومتي غير قابل درك با ديويد دارند. اين خصومت با اعدام گربه ي مورد علاقه ي امي دركمدَش به اوج ميرسد. امي معتقد است اين كار زير سر اسكات وكوزي است ولي ديويد نمي پذيرد زيرا دلايل كافي براي اثبات آن ندارد. بعد ازاين اتفاق امي از ديويد مي خواهد كارگران را اخراج كند. همچنين ديويد درهمين هنگام آز كارگران مي خواهد تا تله بزرگي كه امي خريداري كرده است را در اتاق پذيرايي راه اندازي كنند . مقارن پذيرايي بابت همين كار تعمير كاران از وي براي شكار دعوت مي كنند ديويد نيز مي پذيرد. روزبعد ديويد همراه آنهابه شكار مي رور غافل از آنكه آنان وي را فريب داده اند.اسكات و ديگر دوستش (كوزي) درهمين زمان وارد منزل ديويد شده و به امي تجاوز مي كنند.
چند روز بعد ديويد و امي در جشن سالانه دهكده كه قبلا به وسيله كشيش دعوت شده بودند شركت مي كنند.حين برگزاري جشن حال امي منقلب شده و از ديويد مي خواهد وي را به منزلشان برساند.مقارن اين اتفاقات دختر چارلي _پيرمرد دائم الخمر و بي ادب- توسط هنري نايلز –مجنون تازه از بند رسته اي – به طور تصافي كشته مي شود. خبر ناپديد شدن دختر چارلي توسط پسرش به وي داده مي شود و وي همرا گروه تعميركار دنبال هنري نايلز ميگردند.
ديويد در راه برگشت به خانه با هانري تصادف مي كنند و او را به خانه مي برد. ديويد ازمنزل به پزشك دهكده زنگ ميزند واز او استمداد مي خواهد. اما او را نمي يابد و لذا خبر را به صاحب بار ميدهد از طريق صاحب بار هم كلانتر از وجود هنري نايلز مطلع مي شود هم چارلي و گروهش .
هنري به اتفاق گروهش به خانه ديويد مي روند واز او مي خواهند هانري رابه اوپس دهند.ديويد درخواست آنها را نمي پذيرد اين عدم پذيرش آنها را به خشم مي آورد و باعث حمله به خانه مي شود. دراين اثنا كلانتر نيزسر ميرسد و از انها مي خواهد كه حل مسئله را به قانون بسپارند ولي چارلي نمي پذيرد و كلانتر را به قتل مي رساند. قتل كلانتر تهاجم وتخاصم را به مرحله ي جديدي مي رساند. پس از زدو خورد وكش وقوس بسيار ديويد همه گروه چارلي را از بين مي برد.

***
سگهاي پوشالي فيلمي مثالي از سينماي قصه گو و كلاسيك هاليوود است :
1- داستان . در ابتداي متن خلا صه اي از داستان فيلم آمد . قصه گفته شده مجمل وخلاصه است. داستان فيلم را از اين مفصل تر مي توان تعريف كرد.
2- روايت : روايت در فيلم كاملا گاهنامه اي (كرونولوژيك ) و خطي است. داستان از زمان خاصي شروع مي گردد و همزمان با ادامه فيلم زمان هم جلو ميرود. بدون پاسا‍ ژ هايي به گذشته و آينده.
3- معرفي اشخاص :
همه شخصيتهاي در گير فيلم در سكانس ابتدايي كه حدود 9 دقيقه طول مي كشد معرفي مي شوند.
- دهكده اي كوچك در انگلستان كه ديويد براي ادامه ي كار به آنجا آمده است.
- ديويد سامنر. رياضيداني كه به آرامش براي ادامه فعاليت نياز دارد.
- امي سامنر .همسر ديويد . دختري لوند و لاقيد .
- اسكات. دوست قبلي امي وشخصيتي هرزه .
- چارلي . پيرمرد دائم الخمر ماجراجو.
- هنري نايلز . زنداني تازه آزاد شده اي كه تعادل رواني ندارد.
- كلانتر . آرام و متين .

4- شخصيت پردازي:

شخصيتها در طول فيلم و با كنش وواكنش نسبت با همديگر پردازش ميشوند. رفتار متقابل آنها با يكديگر به لحاظ رواني آنها را به يكديگر و بيينده مي شناساند.بدور از هر گزافه گويي بلا دليل.خصوصيات چند شخصيت اثر در فيلم اينگونه براي ما روشن ميگردد:

ديويد. شخصي متفكر ،مستدل، آرام و بدور از خشونت مردانه. بيينده اين صفات را در فيلم با ترفندهايي موجزو منسجم در مي يابد.

تقريبا تا قبل از سكانس نهايي وآنهم به دليلي خاص ما عصبانيت ديويد را نمي بينيم. بي دليل و نامستند امري را نمي پذيرد.يكي از موارد اختلاف ديويد وزنش همين است .در جريان اعدام گربه امي ميگويد : اعدام كار اسكات و جوزي است اما ديويد به علت فقد دليل اين امر را نمي پذيرد. امي از وي رفتاري غريزي و بدور از حزم را انتظار دارد ولي ديويد به اين رفتار تن نمي دهد.

امي : زني است لوند وبي قيد .درگير پوشش ظاهر نيست .شايد تا اندازه اي آزارطلب (مازوخيست ) است.به آرامش و تفكر اهميتي نمي دهد. قراين احكام بالا :

- نماي نزديك از راه رفتن و خصوصيات ظاهري امي در ابتداي فيلم .

-با پوشش خرق عادت در شهر تردد ميكند،كنا رپنجره اي كه به بيرون باز است و كارگرها به آن ديد دارند لخت مي شود.

- قادر به تحليل حركات ساده شطرنج نيست. معادلات رياضي ديويد را بازيچه فرض ميكند لذا منفي معادلات (-) را مثبت (+) مي كند.

- از ديويد فقط انتظار خصوصيات مردانه را دارد. رفتاري غير اينها برايش كسل كننده و عذاب آور است.در فصل دوم فيلم و صحنه هاي داخلي تقريبا به همه اين موارد اشاره مي شود.

اسكات : مردي است هرزه ، بي ادب و بي نزاكت .اولين كنش وي با امي مويد همين مورد است .در فيلم هيچ كنش مثبتي از وي نمي بينيم. شر مطلق است. كادر بند يهاي معرف وي همگي حاكي از اين امورند .

كوزي : در همه خصوصيات شبيه اسكات است . در بيشرمي از وي جلوتر.

چارلي : شخصيتي فرعي ولي موثر(به لحاظ فرمي و روايي).در چند سكانسي كه وي را ميبينيم كاملا وي را مي شناسيم. دائما دنبال ماجراست و به اصطلاح "شرخر".

***

فيلم خصوصيات فيلم وسترن كلاسيك را دارد ولي به جاي" كابوي" رياضي داني اهل فكر اين نقش را به عهده گرفته است.در دهكده اي آرام تازه واردي (ديويد) وارد مي شود جمعي از افرا د آن شهر به دليلي (اينجا وجود امي وگذشته اش ) با وي تقابل و درگيري پيدا مي كنند. هر چه ديويد مي كوشد از تقابل تن بزند موفق نمي شود انگار تقابل امري محتوم است. سرانجام تقابل رو ي ميدهد اشخاص شرور نابود مي شوند. قهرمان تنها بسوي سرنوشت نامعلومي رهسپار است.

***

درقسمت اول سعي شد مدعييات خود را اثبات كنم .اينكه اين فيلم كلاسيك و هاليوودي است.

وضوح سايه ها

2006-11-27T18:23:00.000+03:30

رخوت همگانی و نکاتی چند

2006-11-26T12:05:00.000+03:30

سلام
1- مدتی هم آوا تنها با همت تحسین نفس می کشد که باز جای شکرش باقیست و باید ممنون بود از حضور پرشور این عضو تازه
2- مدیریت و برنامه ریزی در ایران ذاتی است. چرا راه دور میرویم یک نگاه به جمع روشنفکر هم آوا بیاندازیم کلی مطلب دستمان می آید. واقعا خجالت آور و مایوس کننده است یک گردهم آیی ساده آن هم فقط یک بار در ماه را نه توانستیم برنامه ریزی کنیم و نه مدیریت.تازه ادعایمان هم...
3- دوستانی که به وبلاگ گرینگوی پیر سر نزده اند حتما اینکار را بکنند. وحید واقعا خوب می نویسد. حتا اگر موضوع برایتان آشنا نبود به خود متنش توجه کنید .

موخره: شدیدا به لغو هم آیش هم آوا معترضم و چون دلم برای همه دوستان تنگ شده پیشنهاد می کنم در اسرع وقت به برگزاری هم آیش اقدام شود

شاد باشید

روزي روزگاري...

2006-11-26T08:44:00.000+03:30

انعكاس عبور

2006-11-25T14:28:00.000+03:30

بازگشت

2006-11-24T09:38:00.000+03:30

تنهايي

2006-11-23T08:08:00.000+03:30

مارشال برمن

2006-11-22T08:20:00.000+03:30

اكبر گنجي در ادامه گفتگوهاي خود با برخي از مهمترين روشنفكران معاصر سراغ مارشال برمن رفته است. اين گفتگو را اينجا مي توانيد بخونيد. مارشال برمن كه در كتاب شگفت انگيز و پر ظرافت خود "تجربه مدرنیته، هر آنچه سخت و استوار است دود می‌شود و به هوا می‌رود" تحليلهايي بديع از برخي از مهمترين مسائل روزگار ما ارائه كرده بود، اينجا هم به نكته هايي نو و تامل برانگيز اشاره مي كند. هر چند كه شخصا احساس كردم مصاحبه كننده در مقابل ايده هاي خلاقانه مارشال برمن گاه به بحثهايي كليشه اي و تكراري اشاره مي كند.

***

خواندن ترجمه فارسي كتاب مارشال برمن هم كه براي هر علاقمندي -بدون شك - از نان شب واجبتر است:

مارشال برمن، تجربه مدرنیته، هر آنچه سخت و استوار است دود می‌شود و به هوا می‌رود، ترجمه مراد فرهادپور، طرح نو، ۱۳۷۹.

red

2006-11-22T00:34:00.000+03:30

...

2006-11-21T17:41:00.000+03:30

و اين هم روند زندگي ما آدم ها در اين دنياي (نميدونم چي).ا

و زندگي ها بار راه ...

2006-11-21T08:01:00.000+03:30

راز كندوي عسل

2006-11-20T18:20:00.000+03:30

ابهام جاده

2006-11-19T14:12:00.000+03:30

يادداشتي از روي عصبيت

2006-11-18T23:57:00.000+03:30

اكنون كه اين ياداشت را مي نويسم ساعت 11:45 شب است. قريب 3.5 ساعت است كه مشغول نوشتن در مورد سنگ نبشته ام "سگهاي پوشالي " ام بعد از تمام كردن آن، مطلب را پست كردم ولي متاسفانه پست نشد .از همه هم آويان مي خواهم در يافتن تكه هاي اين سنگ نبشته مرا ياري دهند .تكه هايي از انها را يافته ام اگر به اميد پروردگار پست شد. پست مي كنم.

يك توصيه بهداشت رواني دارم كه مطلب را قبل از پست كرد ن در محيط wordيا هر محيط ديگري كه آثارتان حفظ شود ذخيره نماييد.

والبته من دوباره آن را خواهم نوشت تا آيندگان انها را زير خاكي نيابند.

ابولحسن

نيست يك دم شكند خواب به چشم تر و ليك...ا

2006-11-18T20:43:00.000+03:30

رهرو آن نيست كه گه تند و گهي خسته رود

رهرو آن است كه آهسته و پيوسته رود

1-آقايون و خانمهاي محترم
ديگه كم كم داره اسم هم آوا بي مسمي مي شه. بابا يه آوايي بايد باشه تا هم آوا درست بشه يا نه.

2- آهاي چوپان!
تو كجايي تا شوم من چاكرت؟ چرا صدات در نمياد. مديريت به درد مواقع بحراني مي خوره نه موقعي كه همه جيك جيك مستونشونه.

3-دوستان رو ارجاع مي دم به هفته آخر پيش از همايش قبلي. جنب و جوش هم آوا قابل مقايسه با امروز نيست.

پي نوشت: مثل اينكه دوستان به لحاظ روحي نيز با يكديگر هم آوايند چون درست هم زمان همه دست از نوشتن مي كشند.

انفجار

2006-11-18T09:54:00.000+03:30

چراغ هاي آسمان خاموش

2006-11-17T09:17:00.000+03:30

توهمات روز باراني

2006-11-16T08:34:00.000+03:30

دنياي شگفت انگيز

2006-11-15T14:46:00.000+03:30

نقاشي هاي نرم افزاري

2006-11-14T14:07:00.000+03:30

دنياي چوب!ا

2006-11-13T18:38:00.000+03:30

هم آيش هم آوا

2006-11-12T09:06:00.000+03:30

1- تا هم آيش بعدي هم آوا تنها 13 روز ديگر باقي است و هنوز كارهاي نكرده و ايده هاي بر كاغذ نيامده فراوان است. گزارش بهزاد از هم آيش قبلي هر چه بود گفته بود اما در شكل نه در محتوا. در پايان جلسه، حتماً دوستان به خاطر دارند كه صحبت از چگونگي ادامه كار گل انداخته بود و هر يك از دوستان راهي فراروي ديگران قرار دادند و بنا در نهايت بر آن شد كه ادامه بحث موكول شود به صفحه اصلي هم آوا، اما ديديم كه چنين نشد. پس بحث را مي آغازم تا حداقل دستور جلسه بعدي در طي اين دو هفته مهيا شود.

2- تا جايي كه من به خاطر دارم نتيجه كلي بحث به آنجا رسيد كه براي مدتي معلوم هم آوا به همين صورتي كه هست به زندگي پربركتش ادامه دهد و ادامه داد چنين كه ديديم و چنان كه پيش بيني مي كرديم، از تب و تاب آن روزهايش افتاد. پيشنهادهاي ديگر به قرار زير بود:
- ثبت و راه اندازي وب سايتي ديگر كه به صورت جدي با مخاطب عام طراحي شود.
- تقسيم مخاطبان هم آوا به اعضا و مخاطبان عام به كمك نسخه بتا
- جمع آوري پيشنهادهاي دوستان جهت تعيين رويكرد وب سايت پيش گفته
- تعيين حدود و مرزهاي نوشتن در هم آوا

3- دوستان اگر من چيزي را از قلم انداخته ام به آن اضافه كنند و نظرات خود را در هر يك از اين موارد اعلام نمايند. لطفاً در اين مورد فعال برخورد كنيد تا اولاً قطعي شدن جلسه بعدي به روز آخر موكول نشود، ثانياً با تدوين دستور جلسه اي مورد توافق، جلسه اي پربار داشته باشيم.

كاملا بدون شرح !ا

2006-11-11T18:50:00.000+03:30

این هم بیژن

2006-11-11T18:25:00.000+03:30

بیا و درستش کن. یعنی چه که امیدت فقط به بیژن باشد که هنوز به "زندگی" ادامه دهد و این امید تو این سالها مدام زنده بماند تا بالاخره بیژن هم تسلیم شود! بله آقا بیژن هم تسلیم شد ...

***

از شوخی که بگذریم. خبر شنیدن "عقد" بیژن و لیلا در پنج شنبه ای که گذشت خبر خوب هیجان انگیزی است. من برای هر دو تاشون آرزوی یک زندگی پر از شادی و پیروزی دارم و اینکه بیژن همچنان و مثل همیشه لطفش را از دوستانش دریغ نکند.

ماهان

2006-11-11T12:27:00.000+03:30

اين هم يه عكس جديد از جناب آقاي ماهان خان

تقویم تابیخ

2006-11-06T17:00:00.000+03:30

20 سال بعد در چنین روزی کشور تولد دومیلیاد وسیصد و پنجاه میلیونمین نوزاد خود را جشن گرفت. بدنبال مصوبه امریکا مبنی بر تهدید امنیت ملی اش از طریق افزایش جمعیت سایر ملل و شکل گیری پروژه ای موسوم به NSSM 200 طرح پنج ساله اول تا چهارم پرزیدنت برای افزایش تولید بیش از دو فرزند با حمایت مجمع ام القِز توسط سازمان تکثیرخانواده تدوین شد. با پیگیری شدید این طرح و افزایش سقف تعداد فرزند بصورت سالانه از دو به 4 و32و... با فرمول 2^(n+1) کشور توانست علاوه بر شکست آمریکا سایر کشورها همچون مالدیو، چین ،هند و... را نیز شکست دهد. گفتنی است علاوه بر تولیدات داخلی، دولت با کاهش نرخ گمرک به صفر و بازکردن مرزهای شرقی توانست واردات جمعیت را 500درصد افزایش داده و به تمامی جامعه مهربان افغانی تابعیت ایرانی بدهد.مردم که بدلیل داشتن تعداد زیاد فرزند برای نامگذاری دچار مشکل شده اند فرزندان خود را اندیس گذاری کرده وبرای پسر ها P1,P2,… و برای دختر ها D1,D2,… استفاده می کنند این درحالی است که تمامی اسامی 124 هزار پیامبر شدیدا استفاده شده است. پاره ای از مردم بخاطر مشکلات صدا کردن فرزند خود برای آنها کد رمزی چون (P123XLD) می گذارند چرا که وقتی در خیابان نام اصلی فرزند خود را صدا می کنند همزمان 10 هزار نفر برمی گردند و 20 هزار چشم به آنها خیره می شود. کارشناسان این مشکل را بخاطر ازدیاد جمعیت دانسته و می گویند این معضل به جز در کرمانشاه برای کلمه پهلوان تا به حال سابقه نداشته است.از طرف دیگر با وجود جنگ 18 ساله ایران با جهان و حومه کارشناسان دستیابی به این حجم جمعیتی را دستاوردی بسیار ارزشمند دانستند.این در حالی است که طبق آمار سازمان جهت دهی و هدایت حمله های نفر محور موسوم به جهنم روزانه هزار نفر در جبهه های حق علیه باطل اقدام به عملیات شهادت طلبانه نموده و تعداد حسین های فهمیده (شاخه زمینی)، حسن های توجیه شده (شاخه دریایی) و حمید های تحسین شده(شاخه هوایی) از مرز سه میلیون و ششصد هزار نفر در هر سال گذشته و تا به حال حدود 70میلیون رسیده است.لازم به ذکر است که مطابق با استراتژی افزایش هزینه انسانی جنگ و مظلوم نمایی با شعار کودک برای موشک برنامه افزایش جمعیت همواره با چالشهای متعددی روبرو بوده است.

تمانی مطلب تخیلی بوده و هرگونه شباهت تصادفی بوده و همه چیز قبلا تکذیب می شود.

کدام امنیت ملی؟؟؟

2006-11-06T08:23:00.000+03:30

عطف به یادداشت فخیمه احسان می خواستم کامنتی بنویسم که چون طولانی شد به صورت یک مطلب جدا در هم آوا پستش می کنم.

اتاقی از یک آپارتمان در حال سوختن را با یک درب و یک پنجره تصور کن که تو داخلش اسیر شده ای و امکان دسترسی به درب را بدلیل اینکه موقع شروع آتشسوزی خواب بودی از دست داده ای. اگر بیشتر درنگ کنی یا از دود متساعد خفه می شوی یا به شکل فجیعی خواهی سوخت. در این زمان منطقی ترین کار بیرون پریدن از پنجره است. امکان دارد یکی دو طبقه سقوط کنی و دست و پایت بشکند شاید هم از طبقه بیستم بیافتی و له شوی.
وضعیت ایران چیزی شبیه داستان بالاست. ما قبلا باید از خواب بیدار می شدیم و از راه مطمئن از مخمصه می رهیدیم. اما الان باید دل خوش داریم که اگر حمله ای شد که به مثابه پنجره است برای بیرون رفت از مهلکه، اوضاع آینده تنها به شکستن دست پایمان بیانجامد.
هیچ عقل سلیمی جنگ را نمی پسندد، اما به نظرم در شرایط فعلی که هیچ نیروی داخلی تاب ایستادن در برابر اتوبوس ترمز بریده حضرات حاکم را ندارد و کوچکترین تغییر مثبتی را در شرایط نابسامان ایران امروز نمیتواند اعمال دارد، استقبال از برخورد نظامی اجانب، اجتناب ناپذیر می نماید.

اما درباره مانور اخیر، باید بگویم با نظرت موافق نیستم. آمریکایی ها درک درست و عمیقی از امکانات و موقعیت نظامی ایران دارند. آنها میدانند که پرتاب موشک، مانور های دریایی و هوایی و زمینی و نیز تبلیغات گسترده درباره روحیه دفاع ایرانی همگی افسانه های تقلبی برای مصرف داخلی هستند. آنها حتی بسیار هوشمندانه تر از جمهوری اسلامی روی افکار عمومی جهان تاثیر دارند و از مانور موشکی ایران نیز در راستای اثبات ادعایشان مبنی بر خطرناک بودن ایران استفاده می کنند(شاهدش را در خبرهای خبرگزاری های معتبر امریکا و اروپا می توانید ببینید و بخوانید).
پس انجام مانور پیامبر اعظم2 با توجه به اشراف برپاکنندگانش بر بیهودگی آن در تغییر سیاست های نظامی آمریکا، تنها مصرف داخلی دارد و مانند بقیه کارهای آقای رئیس جمهور تبلیغی است بی اساس برای آرامش کاذب افکار عمومی داخلی.

من مدتی است که احساس می کنم که آینده نزدیک آبستن حوادث و اتفاقات تلخی است برای ملت ایران.

مانور و بحثهاي حاشيه اي

2006-11-05T18:46:00.000+03:30

1) به بهانه يادداشت محسن خواستم بحث دغدغه هم آوايان در باره امنيت ملي را بگشايم . از اينرو يادداشت زير را براي شروع بحث نوشتم. باشد كه در تعيين مصالح جمعي و شناخت منافع ملي يكديگر را ياري كنيم.

2)ما به عنوان جامعه اي انساني ، ميليونها سال است كه قواعد زندگي در دنيا را آموخته‌ايم و به نظر نمي رسد اين قواعد در طي ساليان گذشته و در حال حاضر تغيير چنداني پيدا كرده باشد. جنگ براي يافتن منابع جديد، تضمين بقا، تعامل با همسايگان و قواعدي از اين دست، همواره به شكل هاي مختلف در جوامع انساني وجود داشته است. زماني اينگونه ارتباطات و تعاملات بين قبيله‌اي، زماني بين كشوري و زماني ديگر با گسترش و پيشرفت تكنولوژي بين قاره اي شده است. از اينرو اگر تصور كنيم كه جنگ از دامن اين جهان رخت خواهد بر بست در اشتباهيم. نمونه‌هايي از اين بقاي قواعد را در حمله ساليان اخير امريكا به افغانستان و عراق، حمله عراق به ايران و كويت، در گيريهاي دائمي هندوستان و پاكستان بر سر كشمير، جنگ روسيه با مردم چچن، جنگ در سودان، درگيريهاي سياسي ايران و امارات بر سر جزاير سه‌گانه، اختلافات بين تركيه و يونان بر سر قبرس و بسياري ديگر از نمونه هاي مشابه مي توان يافت. همانطور كه مي بينيم لزوماً پيشرفته و جهان اولي بودن كشورها جلوي تمكين به چنين قواعدي را نمي گيرد.
اما نبايد از نظر دور داشت كه همواره جنگ به واسطه نوع هزينه آن كه از جنس جان انسانها است، بدترين روش حفظ منافع است. اما آيا پيشگيري از جنگ نيز بد است. آيا مسلح شدن و نشان دادن قدرت نيز بد است. در مقياس كوچكتر در جامعه شهري همواره شاهد دعواهاي خياباني هستيم. همه مي دانيم كه دعوا بد است، اما آيا مهيا بودن براي آن نيز بد است. آيا مي توان كسي را كه ورزشهاي رزمي مي آموزد به اين دليل كه ماهيت كارش به زد و خورد مربوط است، نكوهش كرد؟

3)اما در باب مانور اخير، به نظرم سه دليل را براي آن مي توان متصور بود:
3-1- نواختن كوس جنگ: با توجه به شرايط امنيتي منطقه و محاصره نظامي كشور از چهار سو و فشارهاي بين المللي و داخلي و متفق بودن دنيا در مهار ايران، اين دليل به نظرم دور از ذهن مي نمايد.
3-2- نمايش قدرت به اپوزيسيون داخلي: اگر اين دليل بتواند دليلي بر مانوري به اين اندازه باشد، همان مانور قبلي براي اين كار كافي بود و نياز به مانور موشكي و با اين وسعت احساس نمي شد. از اين رو اين دليل نيز موجه نمي نمايد.
3-3- اعلام قدرت و تلاش بازدارندگي جنگ: با توجه به شرايط موجود بين المللي و تحركات اخير نيروي دريايي امريكا در خليج فارس و تلاشهاي شوراي امنيت، به نظر مي رسد گزينه جنگ بيشتر مورد توجه طرف مقابل باشد تا ايران. با اين مقدمه تنها دليل مانور اخير، اعلام هزينه بالاي جنگ براي طرف مقابل و نشان دادن نامعلموم بودن نتيجه جنگ است.

4) اما آنچه بايد خاطر نشان كرد آن است كه همانطور كه محسن گفت ، احتمال وقوع جنگ زياد است و اگر دوستان هم آوا نيز وضع بد فعلي را به اوضاع مبهم بعد از جنگ ترجيح دهند خواهند ديد كه كارهايي مانند مانور اخير نه تنها در جهت منافع حكام بلكه در جهت منافع همگان است.

پي نوشت: در راستاي كامنتهايي كه براي يادداشت اميد گذاشته شد، به نظر نمي رسد افسوس گذشته را خوردن دواي درد ما باشد. اگر مسائل امروزمان را توانستيم حل كنيم مي توانيم به آينده اميد ببنديم ور نه آينده، درخشان تر از امروز نخواهد بود.